#یادداشت
#صفیه_رکنی
از عراق تا عراق
( از مسیر سفر عتبات عالیات)
1⃣ ⬅️ قسمت اول
?عراق برای من با شروع جنگ تحمیلی شناخته شد.
تا چشمم به جهان اجتماعی بازشد، در اولین سالهای ابتدایی که تازه طعم خواندن و نوشتن چشیده بودم، بعد از انقلابی پیروزمندانه که ذهن کوچکم قاصر بود از فهم ابعاد و تبعات آن، خبر جنگ چون رعدی گوش را پر کرد، صد البته که برای کودکی با آن سن و سال که اتفاقا علاقمند سرک کشیدن به دنیای بزرگترها و به قول آنها حرفهای گنده تر از سنش زدن بود، جنگ هم مثل انقلاب یک اتفاق هیجان انگیز به حساب می آمد که دنیای کودکانه بر اساس فضای تبلیغاتی موجود از آن تصویری، زیبا پر از فضایل انسانی،اخلاقی و اسلامی در ذهن ترسیم می نمود.
? اما کم کم جنگ چهره خشن و نفرت انگیز خود را نشان داد، گذشته از فضای اجتماعی، شهدایی که هفته ای دوبار بر دوش مردم در هر کوی و برزن تشییع میشدند و تلاش همگانی برای کمک به جبهه ها بیانگر جدی بودن مساله بود، برای من شهرک شهید بهشتی محل اسکان جنگ زده ها، نماد بارزی از تلخی و زشتی جنگ شده بود ...
?جنگ زده ها برای ما آدمهایی بودند آواره شده و نماد بدبختی حاصل از جنگ و مستحق دلسوزی و کمک، درک اینکه هر کدامشان صاحب خانه و کاشانه بودند و در شهر و دیار خود صاحب سری توی سرها، برای کودکی در سن و سال من سخت بود....
?کم کم داشتیم به جنگ هم مثل خیلی چیزهای دیگر عادت کرده بودیم، تا اینکه سایه شومش بر خانه ما پررنگ شد و برادر نوجوان دبیرستانی ام عزم رفتن به جبهه کرد، و در این مسير عاشق تر از آنی بود که محدودیت های اعزام بخاطر کمی سن و... مانعش شوند...آنقدر رفت و آمد و مجروح شد و ....تا در سیزدهمین بار به شهادت رسید...
?جنگ عراق با ما هشت سال طول کشید، چرایش را تاریخ قضاوت خواهد کرد،اما تلخی ها و آثار مخرب این جنگ طولانی هرگز از ذهن و زندگی مردمان پاک نخواهد شد، آری سیاستمداران تصمیم مبثی گرفتند و جوانان با نوحه های حماسی "کربلا ما داریم می آییم" جان می باختند...
? خلاصه اینکه جنگ ادامه یافت، خسارت زد، جوان گرفت، خانواده داغدار کرد و از هم پاشاند، اسیر گرفت، جانباز داد، شیمیایی به جای گذاشت...
?اما بالاخره جنگ با همه بدیهایش تمام شد و حالا نوبت بازگشت اسرا بود....اسرایی که هر کدام با قصه های وحشتناک شکنجه ها و رنج های دوران اسارت.... و پدر و مادرهای داغدیده ای که زخم فراق فرزندانشان تازه شد، تا آنجا که برخی از جمله پدرم، این درد را تاب نیاورده و جان به جان آفرین تسلیم نمودند....
?باری! زان پس عراق برای من دشمنی بود که در عین ضعف و ناچیزی، زخمی کاری به جانم زده....
سالها سفر به عراق نه تنها باب میل نبود، بلکه در دل نوعی خیانت به خون برادر و رنج مردمان سرزمینم محسوب میشد...
سیاست چیز بدی است، آدمها را به جان هم می اندازد، و جانها را می ستاند و در دلها کینه می نشاند...
?اکنون پس از سالها گذراندن و دیدن فراز و نشیب های اجتماعي و سیاسی فراوان و عجیب و غریب،با خود کنار آمده و به عراق سفر کرده ام،به عتبات عالیات...
?به عشق زیارت مرقد علی، مردی از جنس انسانیت، سیاستمداری که اخلاق را بر پيروزی ترجیح میداد و سیاست را برای خدمت به مردم ارج می نهاد، و خواست مردم برایش اولویت بود...و زیارت کربلایی که از کودکی با تمام جزییات برایمان توصیف شده ...
https://t.me/delneveshtesafir
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
www.instagram.com/safiyerokni