مینویسم برای رهبر عزیزم:
گفتم که بیتو لحظهای آرام جان نبود
دیدم که جان من به غم تو توان نبود
سحر خبر رسید که پر کشیدهای
آن صبح جز صدای گریه در آسمان نبود
انگشتر عقیق و تسبیح شاهمقصود
کجاست دستهای تو؟ دیگر نشانی از آن نبود
هر گوشهای که مینگرم خاطرات توست
جز یاد روی ماه تو در من نشان نبود
هر روز به شوق آمدنت چشمم بر در است
اما دریغ، از آمدنت هیچ نشان نبود
آن حسینیه میعادگاه دیدن تو بود
جایی شبیه هیچ کجای این جهان نبود
آن زیلوهای آبی گواهند بعد تو
یک لحظه هم دلم ز تو و یاد تو جدا نبود
کاش باز هم بیایی و بنشینی روبهروی من
کاش این فراق بین من و تو جاودان نبود
کاش آن سحر خبر به دل من نمیرسید
کاش این فراق و جدایی از تو جاودان نبود
شاعر:فاطمه پوردهنده
کاش این فراق و جدایی از تو جاودان نبود