شاید هممون یه سری هدف داشته باشیم که تو زندگیمون واسه داشتنش و بدست آوردنش بجنگیم من برخلاف رشته ای که خوندم عاشق ادبیات و گویندگی و اینابودم آدم لطیفی بودم واحساسم همیشه ته آرزوهاش خونه تو شمال داشتن بوده...
یادمه بچه که بودم برنامه کودک دکتر ارنست رو خیلی دوست داشتم حس میکردم خیلی چیزاش عین منه اینکه تویه جزیره گم شده باشی اما هنوز امید داشته باشی یعنی ته خوشبختی اونموقع آرزوم این بود...بزرگ تر که شدم دکتر ارنست وجودم دلش خواست بزرگ ترفکر کنه تبدیل بشه به یه آدمی که صرفا تو جزیره گم نشده یعنی دکتر ارنست گمم نشد نشد ولی بره دور دست ترین نقطه ای که انسان ها نیاز به کمک دارن وبرای اونا بجنگه این هدف وآرزو خیلی ذهنمو مشغول کرد..
من ذاتا از کمک کردن لذت میبرم حتی وقتی که مثلا ۶تومن بیشتر پول ندارم ولی وقتی یه نفر میگه پول میخوام نمیتونم بگم ندارم بهش میدم بدرک که پولم کم میاد دکتر ارنست واسه خانوادش جنگید جامعه منم خانواده منن...
وقتی دانشگاه بیهوشی قبول شدم اولش هیچ جوره رشتمو تو چارچوب اهدافم نمیدیدم یعنی راستش کوچیک فکر میکردم ونمیخواستم قبول کنم که یه بیهوشیم میتونه خیلی کارابکنه....باخودم عهد بستم عین دکتر ارنست یه بیهوشی باشم که سطح روابطش انقد بالاست که میتونه صلح جهانی راه بندازه❤...تودوران دانشگاه من اهل جهادی رفتن بودم همیشه تلاش میکردم برم دور ترین نقطه کشور که هیچی ندارن?
یه روز خیلی فکر کردم گفتم نکنه دارم اشتباه میکنم؟ نکنه دارم به نزدیک ترین آدمای شهرم ظلم میکنم؟
آخه لازم نیست برم اونهمه دور دور من میتونم بین مردم شهرم گم بشم وباکمک کردن بهشون پیدابشم?
یادمه ازکارتو خیریه شروع کردم رفتم سراغ آرزوی بچه هاییکه هیچی نداشتن امااایه دل پراز امیددددد داشتن ما ازشون خواستیم آرزوهاشونو برامون نقاشی کنن تابه دست آدمایی برسونیم که هنوز انسانن که هنوز میفهمن درد واقعی یعنی چی؟؟
اون روز خیلی پول جمع کردم واسشون!!!! هرچند تنها پول اون آدما کارمارو حل نمیکرد بلکه محبتشون نسبت به اون نقاشیا واینکه دلشون میخواست آرزو بچه هارو برآورده کنن به ما انرژی میداد???
دیدن صحنه اینکه یه بچه آرزوش این باشه که بتونه بخونه و بنویسه برام زجرآورترین اتفاق بود??
اصلا نمیتونستم بفهمم آرزوشو...
تامدت ها گیج و منگ بودم..
اینکه ازم قول میگرفت بهش الفبا یاد بدم که بتونه نامه بنویسه برای داداشش که اونم تو پادگان چشم براه نامه عزیزاشه??باعث میشد خودمو نبخشم...
گریه کمترین کاری بود که میتونستم انجام بدم برای خودم که چقد دیر فهمیدم همچیو?....