شاید روزهارا نباید اینگونه گذراند...
باید یادگرفت وفکرکرد...
آنقدر فکر که بفهمی چیستی...
بفهمی ازبرای چه نه کسی راعاشقی نه کسی را فارق...
گویی هیچ چیز نمیخواهی...
نه درپی آنی که نامی بدست آری...
نه حتی میخواهی بنشینی....
هرگز اینگونه نبودم...مرزی بین خوف ورجا...
خوف از دورشدن وپس زده شدن ازسوی خالق...
مانده ام چه کنم؟
نه خبری از اضطراب است نه هیچ چیز دیگر...
گویی آب ازآب تکان نخورده...
انقدر آرامم که یک لحظه شک میکنم من قراراست جواب بدهم یازندگی؟
من قراراست بجنگم یاسرنوشت...
خوف هست اما گویی نیست...
عشق هست اما گویی نیست...
سربه مهر میگذارم تاکه شاید بفهمم جواب تمامی حس هایم را....
انگار خداهم میخواهد همینقدر آرام باشم...
شاید آرامش قبل ازطوفان است....
خدامیداند....