روزگاری است که همه درپی یک لقمه نان هستند...
هرکسی به سویی میرود تا نان بیشتر درآورد...
من اما مانده ام بااین لقمه نان...
گاهی خسته میشوم از روزهای تکراری از گذراندن وقتم درکاری که همه چیزآن روتین است...
من نانی میخواهم که هیجان به دنبالش باشد...
عشق داشته باشد...حس بودن ونفس کشیدن به تودست دهد گویا هیچ کاری نمیتواند مرا ارضا کند...
این است که میگویند انسان بی نهایت طلب است وچه راست گفتندعرفا...
هرچه بیشتر میدوئی گویی تشنه تری وسیراب نمیشوی دلت جریان آب را میطلبد نه مرداب شدن...
شاید روزگار تلاش کند تورا به چیزی که داری قانع کند و باخود بگویی تلاش کافی است اما خب تواگر اهل دل باشی میفهمی این تنها یه حس کاذب است که اگر به آن دل بدهی احتمال پیشرفتت صفرمیشود...
پس تامیتوانی بجنگ....تو اشرف مخلوقاتی
واسه ماها که کادر درمانیم و توقم زندگی میکنیم خیلی دعاکنید کرونا اومده...دعاکنید باصحت و سلامت همه ملت ایران علی الخصوص استان قم ازشراین بیماری خلاص بشن...ممنونتونم
