نه میتوانم خود را دیوانه خطاب کنم
نه حتی عاقل...
مرز بینشان را سال هاست ازیاد برده ام...
هرگاه خواستم عاقلی کنم و دیوانگی را کناربگذارم باتمام وجود دیوانگی به سمت من دیوانه هجوم آورده..
دیوانگی شاخ و دم ندارد...
همینکه گاهی نه خوابی نه بیدار نه هستی نه نیستی یعنی دیوانگی...
یعنی تشویش...یعنی بودن درعین حال نبودن...
دیوانگی یعنی دوست داشته شدن را بادل و جان می خواهی امانه ته دلت چنگ میزند از اینکه هیچکس رانمیخواهد...
دیوانگی یعنی شنیده شدن و محبت کردن اما درآخر پشت پا زدن به تمام آنها...
دیوانگی نه درداست نه حتی درمان...
هیچوقت نفهمیدم منظوراز جنون عاشقی چیست؟
آیا این جنون همان دیوانگی من است؟
اما من نه عاشقم نه حتی فارق....
من تنهامنم ودیگر هیچ.....