خیلی وقتا دلم برای خودم میسوزه...
دلسوزی ازاون نوعش که نمیشه تواین دنیا روهیچکس حساب کرد...
خیلی وقتا حس میکنم کاش میشد یکی بود که انقد دوستت میداشت که تو سیراب بشی ازوجودش شاید بگید خداهست اما راستش من دلم میخواد اون منوبغل کنه خودخودخودش....
یه جوری آرومم کنه که لذتش تابه ابد تووجودم بمونه...
دلم میخواد وقتی ازهمه دلگیرم ومیفهمم خیلییییی تنهام تواین دنیا به این بزرگی بزنه روشونه هام بهم بگه غمت نباشه حواسم بهت هست توفقط بخند...
دلم تنگ شده واسه روزاییکه سرمو آروم میذاشتم روبالشت وبیخیال آینده وهرچیزدیگه به رویاهام فکر میکردم...
شایداونموقع تودلم به خودم میگفتم پشتتم تاابد غمت نباشه...
اما الآن اون صدارونمیشنوم نمیدونم کجاست...
نمیدونم ازمن ناامیدشده که دیگه هیچ صدایی ازش نمیاد یانه سکوت کرده....
دلم میسوزه واسه خودم که منتظرشنیدن صدای دلشه....
که هرروز بیشتر دست وپامیزنه واسه شنیدن صدای محبتش...
موقع هایی که بیخیال بودم دلم قرص بود که دوسم داره اما الآن حس میکنم انقد بد شدم که حتی بهم نگاهم نمیکنه چه برسه به بغل کردن یاحتی صداکردن....دیگه دارم میپوسم میشه نگام کنی؟