جان دادن

شاید لحظه جان دادن نزدیک است..

جانی که بهتر میدانی نباشد...وقتی هیچکس نه دلش برای اوتنگ میشود نه حتی میسوزد...

من از تکرار بیزارم...ازقصه این روزهایم...

تاکی باید تکرار شود نشدن های قشنگ ترین اتفاق زندگی من...

گاهی دوس دارم فریاد بزنم که چرااااا؟

چرا نمیرسد آن روزی که تمام وجودم را مالامال پرکنم ازاو...

چرا نشدن ها تمام نمیشوند...

به کدامین مقدسات سوگند خورم که عاقلانه ترین تصمیم زندگی ام رامیگیرم...

وچه نامردانه صدای مرا خفه میکنند به جرم دختر بودن ومرد بودن آن ها...

سکوت را هیچگاه دوست نداشتم...هربار سکوت کردم له شدم...

اینبار اما نمیدانم به که باید پناه ببرم که بفهمد مرا...

که حل کند تمام نشدن های هیچ وپوچ مرا...گاهی دوست داشتن زیادی کارمیدهد دست آدم همانند دوست داشتن پدر به فرزند...

کاش میفهمیدم این دوست داشتن های خاله خرسه را کاش میفهمیدم...