به خود که نهیب میزنم که چرابه این روز افتاده ام و چرا بعداز مدتی حتی ازخودم هم بدم می آید...
تنها چیزی که دلم را میلرزاند خداست...
کسی که مدتی است انگار فراموش کرده ام دنیا دردستان اوست ومن توبه کرده ام که زیر عهدم نزنم وحالا بر و بر داشتم درچشمانش زول میزدمو زیر عهدم میزدم...
امشب انگار میخواست به منکه هربار جوری به التماس می افتم واز او میخواهم مراببخشد گلایه کند...
راستش را بخواهید حق دارد خدای مهربان من...
شاید اتفاقات بد انقدر پشت هم افتاده که نای نفس کشیدن نمانده اما تنها راه حل اوست...
امشب تمام عاشقان را دست به سر کرده که به من بگوید حواسش به قول های من هست ومن باناله ترین حالت ممکن شرمسارش شوم که چقدر کریمانه میبخشد ویادم میدهد ازیاد نبرم عهدهایم را...
باتمام جنگ های درونم صلح میکنم وقتی توهوایم راداری....معبود بخشنده ی من??
