میروم تا جا بگیرم لابه لای قصهها
خانه سازم عشق را با واژههای قصهها
گاه فرهادی شوم با تیشه ی حسرت به سر
گاه مجنونی پریشان دل برای قصهها
آتش اندازم نیسان را ز آه نیمه شب
خون جگر سازم فلک را با صدای قصهها
محرم این دل ندیدم تا کند فهم سخن
شرح عشقم را بگویم با خدای قصهها
واژه واژه قصهها را یک جهانی گفتنی ست
پاسخی افسانهای دارد "چرای" قصهها
نازنینی دارم و در پرده با حُسنی مگو
وصف او در قصهها و من فدای قصهها
گاه گاهی با صبا از کوی عشّاقش رود
جای پایش دیده ام درکوچههای قصهها
کاش روزی او بخواند قصه ی عشق مرا
گر ببیند نام من را لابه لای قصهها