آرزوی فتنه دارد زهر چشمان حسود
کفر و کافر خود خجل از خُبث ایمان حسود
"وان یکاد" از پرده ی غیبت برون آمد که تا
کور گردد از فروغش بلکه چشمان حسود
تیشه ی فرهاد و نشتر بر دل مجنون ما
در کف عشّاق نه،پنهان به دستان حسود
پیش چشمم دیدهام هابیل را در خون خود
چشم قابیل لحظهای شد چشم شیطان حسود
شور عشقِ عاشق و معشوقه آتش زد فقط
بر دل خالی ز مهر و عشق و بر جان حسود
خنده ی یک غنچه گل در دست زیبا گلرخی
همچو خارستان کند باغ و گلستان حسود
آفتاب است صورت و هم سیرت خوبان،ولی
زهر چشمانش پسِ لبهای خندان حسود
تشنگان را بوسه بر لب میزند باران، ولی
می فریبد با سراب خود بیابان حسود
ساقههای گل به رقص آرد نسیم نوبهار
باغ گل ویرانه سازد خشم توفان حسود
من دلم خوش بود با گلدان شمعدانی خود
یک شبی دزدید از من دست پنهان حسود
روزها در چشم من نقش جمالش مینشست
وای از مکر حسود و زخم چشمان حسود