در انتهای چشم من گلدسته ای بود و نیاز
گه گاه گُم می شد دعا می دیدمت با چشم ناز
در آینه های حَرَم تکرار می گشتی هزار
سوی هزار آیینه من تکرار می کردم نماز
ای کاش ساعات حرم از کار می افتاد و تو
بنشسته بی قیدِزمان در پیش چشمم دلنواز
از پنجره های ضریح انگشت های بسته ام
می خواستند وصل تورا ای منتهای هر نیاز
بر گونه ات گویا گلِ سرخی نهاده بوسه ای
این سرخِ زیبا افکند بر جان من سوز و گداز
زیباست صحن این حرم گل های سرخ و اطلسی
امّا کجا زیبایی ات زیباتر از گل های ناز
باور کن این عشق مرا تا صبح محشر عاشقم
بر"حضرت صالح" قَسَم با من بمان با من بساز
۱۴۰۵/۷/۲۱.