باشتنی: باورم نشد
شعری از: سیدمحمدباشتنی
من باورم هرگز نشد باور کنی روزی مرا
در چشم هندو سوز تو دیدم که میسوزی مرا
باور نمیکردم که دل وقتی به مژگانت دهم
آن ناوک مشکین خود بر بال و پر،دوزی مرا
با یک تبسم هستیام دادم به امیّد وصال
غافل که خوابی بود و شد تعبیر دریوزی مرا
من خوشه خوشه چیده ام امیّد از گیسوی تو
گیسو گرفتی از کفَم این خرمن افروزی مرا
چون گردش چرخ فلک، دادی نشانم نوبهار
اما خزان کردی چرا گلهای نوروزی مرا
همچون نسیمی آمدی پُر گشتم از حسی غریب
ماند یادگار از عشق تو خود طبع جان سوزی مرا
شاید تو روزی بگذری گویی به سنگ گور من
اینجا غنوده شاعری دل داده بود روزی مرا
بعدتو آیینه هم یعقوب این غمخانه شد
گرگ هم از ضجّههای آینه دیوانه شد
آنچنان عشقت من وآیینه را مست توکرد
تا شکستند آینه،آتش به جان میخانه شد
راز عشق ما مگو بود و ز حُسن تو سخن
گوش نامحرم شنید و فتنه ی بیگانه شد
گرچه میدانم زمستان کوله بارش میبرد
بی تو امّا کوچه باغ و خانهها ویرانه شد
جمعهها شاعر غزل میگفت و میگوید هنوز
بشنو آوای قلم از دوریت حنّانه شد
چشم در راهت نشستم چون شقایقهای دشت
سینه ی حسرت کشم را بین که آتشخانه شد
زندگانی کرده این دل با خیالت در قفس
اتهامش اینکه روزی عاشق ریحانه شد
یوسف آیینههای چهره در خاک و غبار
دستهایت حسرت هر آینه،هر شانه شد
ترسم از روزی که آییّ و بگوید خاک من
سرنوشت عاشقت برگی زِ یک افسانه شد