بر سر گور من آرید گل شب بو را
مهربانانه بکارید گل شب بو را
میشود بسترم از عطر بهشتی لبریز
گر کفن بهر من آرید گل شب بو را
تا که از عشق گواهی بدهد صبح قیام
روی این سینه نگارید گل شب بو را
خاطراتی ز شب و خلوت من میداند
گوش جانها بسپارید گل شب بو را
بعد من منتظر یار، لبِ پنجره ای
عاشقانه بگذارید گل شب بو را
شبِ مهتاب که گیسو فکند یار به دوش
دامن افشانده ببارید گل شب بو را
کوچه باغ غزلیّات مرا سیر کنید
همچو من پاس بدارید گل شب بو را
فاتحه بر سر گور من اگر میخوانید
بر سرِ دست برآرید گل شب بو را
حرمت یار من آن است چو آید به سرم
زیر پایش بگذارید گل شب بو را