در روز فلانم قرنطینه بیشتر به ذات خودم برمیگردم که شبها بیدار و روزها کلافهست. حالا با خودم فکر میکنم لابد چندتا دلیل برای این شب بیداریها وجود داره. اول اینکه من به صداها حساسم. از صداهای یواشکی و خرچ خرچ بیزارم. از همون صداها که میخواهند رعایت کنند تو سکوت نمازخونهی دانشگاه که تو خوابی یواش چیپس بخورند اما هربار که دستشون میره تو کیسهی چیپس سیستم اعصاب تو بهم میخوره. و توی شب، توی دل شب وقتی همه خوابند دیگه همچین صدایی وجود نداره. سکوت محض بدون فکر کردن به بیشعوری کسی که داره بلند توی راهرو حرف میزنه. فرقی نمیکنه توی خونه باشی یا توی خوابگاه.
شب همهی دنیا تعطیله و تو میتونی با سرعت خودت کارهات رو ببری جلو. لازم نیست وسطش بلند شی نهار بخوری یا حتی مدام تلفنتو جواب بدی. چون همه اون ساعت ها خوابند. حالا فرض کن سه ساعت و نیم هم با ایران اختلاف داشته باشی، نتیجه؟؟؟ مدت زمان بیشتری اون ها خوابند و تو بیدار.
شبها ادمها عاشق ترند و مهربون تر برخورد میکنند، مثلا اگه شب بهش پیام بدی در حالی که ازت متنفره طور دیگه ای بهت جواب میده. انگار شب ها همه می خواهند که ببخشند هرچه بر اونها رفته.
شبها میل ادم برای نوشتن بیشتره و شاعرانگی خیالمون چند برابر میشه. همین خود شما اولین تصویرتون از یک نویسنده چیزی جز شبها نوشتنه؟ نوشتن زیر نور یک چیزی؟ مثلا تو کل تصاویر ذهنتون شده متصور شین که یکی توی روز داره مینویسه؟
شبها تو اسمون ستاره ها رو داریم. ماه رو داریم و بلند ترین صدایی که میشنویم مطربی زهره است برای عطارد. تازه! آخرای شبه که خورشید میخواد بیاد بیرون و چون همه جا ساکته ما صدای اون پرنده هه که اواز صبح رو میخونه میشنویم. همون موقع هاست که صدای رفتگر شهرداری برامون نوستالژی میشه.
اصلا خوب که نگاه میکنی انگار شب و این شب هست که اصالت داره و تو بخشیدن این اصالت به بقیه چیزها سخاوتمنده.