ویرگول
ورودثبت نام
Mahda Tabatabaei
Mahda Tabatabaei
Mahda Tabatabaei
Mahda Tabatabaei
خواندن ۱ دقیقه·۴ سال پیش

دو هیچ به نفع روزگار..

مدام در مرداب غم و حسرت غوطه ور میشوم...
به کدامین گناه و اشتباه است که هر گاه کمی به دنبال فاصله و تلاش برای ازادی ام نیرویی قوی بیشتر مرا در این باتلاق فرو میبرد..
هر گاه در پی فراموشی های افراد گذشته ام..
هر گاه در پی شادی ام..
هر گاه گمان میکنم که شادم و دگر دلیلی برای هیچ اندوهی نمانده است..
تا کمی لبخند شیرین به لب می اورم..
روزگار و مردم چونان زهر تلخ اندوه را بر من میخورانند که تا مدتی مدید همه چیز را به نسیان میسپارم..
نسیان..
ممکن است شادی را هم به نسیان سپرده باشم؟..
خوشی را چطور؟خنده را چه؟
خنده ای که از سر خوشی است نه برای یکرنگی با دگران..
اما من ناتوان در یاداوری خوشی ام..
خیلی وقت است ..
خیلی ..
که خوشی از صمیم قلبم را تجربه نکرده ام..
نمیدانم اما..
چرا مورد رگبار غم قرار گرفته ام..
و هر گاه که بیخیال میشوم ز درد قدیمی ام..
دوباره یقه ام میگیرد و مرا به باد کتک میگیرد..
انقدر میزند..
که تک تک درد هایم را به یاد اورم و خوشی را به نسیان سپارم..
کنون چگونه ای ای روزگار خشمیگن از من که مدام ازارم میدهی و سنگ اندوه بر من میزنی..
از درد مردم بی درد چه خبر؟..
درد انان را با درد خود یکسان نمیدانم..
مردم بی درد مرده اند..
سالیان درازی است که خود روزگار انها را کشته و خاک کرده است...
هر از چندگاهی بر سر مزارشان گل مریم سفید میگذارد..
چه شد که نسل مردم خوشی مرد و خوشی مردم این روزگار جایش را به تظاهر به شادمانی داد..
دگر نه انسان شاد وجود دارد نه بی مشکل..
ادم های رنگی مرده اند..
روزی باران بارید و تمام رنگ هارا شست..
کنون کل جهان خاکستری است..
خاکستری به رنگ خاکستر اتش..
اتشی که نامه های خوشی کودکانه ام راسوزاند..
دوستی  های بچگی ام را سوزاند..
همان اتش..
به رنگ خاکستر همان اتش بی رحمکه با روزگار دست به یکی کرد تا مرا در باتلاق غم بیندازد...

روزگارمنبازیخدا
۱
۰
Mahda Tabatabaei
Mahda Tabatabaei
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید