:):به چشم تو

به دور از کلیشه ها..
کتاب ها..
جملات سنگین ..
تلخ..
شیرین..
جملاتی که هزاران بار از زبان همه میشنویم..
رسانه ها..
اهنگ ها..
ملودی ها..
به دور از تک تک کتاب ها و علومی که فراگرفته ای..
اگر به دور از این ها باشی..
چه کشف میکنی؟..
خودت..
حتی اگر هیچ باشد..
باز تو هستی..
برای خودت هستی..
حال اگر تک تک جملات پر از تظاهر بی انگیزه و دروغین را کنار گذاریم..
اگر فکر بیهوده یا پر فایده ی انسان های اطراف را کنار گذاریم..
اگر...
در یک کلام..
همه چیز را کنار گذاریم..
چه میشود؟..
اگر برای مدتی..
فراموشی بگیریم و در مکانی بدون هیچ کس بمانیم چه؟..
اگر برای مدتی ..
تنها فردی که در کنار خودمان باشد کسی نباشد جز خودخویشتن چطور؟..
در یک گندم زار..
با گندم هایی که تا زانو میرسند..
با نسیم خنک و ارام..
اما بدون هیچ کس..
زیر گرمی افتاب..
با یک کلاه حصیری قدیمی و شلوار جین ابی کمرنگ...
موهایی افشان و کمی چسبیده بر پیشانی به خاطر عرق کردن به خاطر گرما ی افتاب..
تابیدن نور خورشید به گندم زار طلایی..
با یک لباس استین حلقه ای نازک..
که نسیم بین تارو پودش میرقصد:))
دورت میگردد:))
چه حس قشنگی:))
در این لحظه..
به چه اندیشه میکنی؟..
به گرمی لذت بخش افتاب..
یا طلایی بودن گندم زار..
یا زانو هایت که گندم ها را حس میکنند..
یا شاید تنها در میان گندم زار..
میدوی و میخندی
انتخاب با توست..
در تنهاییت در میان گندم زار بگریی..
یا بخندی و بدویی و شادمان باشی:)
:): تو انتخاب میکنی..