گاه فکر و خیال..
یا شاید هم ختم به جنون...
گاه پر از اندیشه و عاقل و گاه بیش ز دیوانه..
هر چه میاندیشم تنها همان نمیشود..
هر چه زمان میگذارم بر ساخت و ساز صحیح افکار و اعمال..
دری نمیگشاید که توانم ...
که فکرم در ان وارد کنم..
سعی در کمال خوشبختی در میان هزاران طبق نگون بختی سخت بود...اما شدنی..
زیرا تفکر میکردم و میساختم و میشد..
و کنون..
تنها به هر چه فکرنمیکنم میشود...
تنها همان..
میاندیشم که قرار است خوش شود...
نه خوش میشود نه بد..
عجیب میشود و بی بهره میشوم از فکرم..
از فکر نخستم..
بافتن رشته ی افکار را به سرعت نیاموخته ام..
مانند بافتنی هایی که مادر بزرگ ، شبانه در جلوی شومینه ای گرم میبافت..
زمان میخواهد برای بافتن شال گردنی گرم برای نوه ی دوست داشتنی اش..
مانند مادر بزرگ سپید مویی بر روی صندلی گهواره ای..که با میل های بافتنی قدیمی اش..
شالی میبافد به رنگ موهای جوانی اش..با هزاران روز و صدها ماه تجربه باز هم زمان میخواهد برای بافتن شال گردنش..
و حال من نوجوان سر در هزاران ماجرای ناتمام و بی پیایان که مشتاق پایانشانم..
با یک اتفاق دیگر نمیتوانم با رشته ی افکار از پیش بافته ام همچونان متفق القول بمانم...
نمیتوانم..
چون اتفاق پیش بینی ام نبود..
فکر سریع میخواهم..
اعمال سریع..
افکار سریع..
اما ز سرعت هم ترسانم..
و ترس از پی چیست..نمیدانم..
تنها میدانم که گاه از فکرم کار نمیکشم و جای بی جا بیش از پیش از فکر را مچاله میکنم برای چکاندن افکار از میان کلمات نوشته شده بر کاغذش..