ساعت یه ربع یه نه صبحه و سهم من از خواب فقط از ساعت چهار بود تا نزدیکای شش، اونم با سه چهار بار با استرس پریدن از خواب. آنا مریضه. تبش دیشب به چهل درجه رسید. با اینکه ظهر برده بودیم دکتر ولی بازم تبش کنترل نمیشد. خلاصه بگم انقدر فشار روم زیاد بود و میترسیدم از تشنج کردنش که منتظر نشدم تا حسین از پذیرش نوبت بگیره بدون نوبت رفتم بالاسر آقای دکتر و زدم زیر گریه گفت چی شده؟ گفتم تبش چهل درجهس. سریع اومد و معاینه کرد داروهاشو عوض کرد و خلاصه الان با آمپول و دوز زیادی استامینوفن تبش کنترل شده. پاییز واسه کسایی که بچه ندارن همش با قرتیبازی میگذره واسه ما یه فصل شخماتیکه که معمولا در بهترین حالت هم باز یکی از بچهها آثار سرماخوردگی رو داره. فصل شروع درس و مشقا، بچهها هنوز راه نیوفتادن تو درس و تصور کن کتاب درسیشو میاره و تو سعی میکنی یادش بدی و اون در حالی که تو چشمات داره زل میزنه یه مف گنده رو میکشه بالا و میگه نمیدونم چطوریه. درحالی که سعی میکنی به بیست میلیونی که قراره تا آخر سال به مدرسه پرداخت کنی فکر نکنی با خودت میگی پس چرا تو مدرسه چیزی یادشون نمیدن، همهی بار افتاده رو دوش مادر. یهو یادم میاد که فردا باید به مدرسه زنگ بزنم و بگم چرا یکی از خدماتیهای مدرسه بارها به یه بچهی پنج سال و نیمه بابت دیر پوشیدن کفشهاش میگه لوس و تنبل اونم در حالی که بازم سعی میکنم بیست میلیونو به باد فراموشی بسپارم.
ساعت نه شده و خواب داره بر من چیره میشه واسه اینه که افتادم به غر زدن به جون کیبورد کند این تبلت مظلوم. تبلتی که فکر میکردم قراره باهاش چقدر فیلم ببینم چقدر بنویسم چقدر کتاب بخونم اما اصلا وقت نمیکنم. وقتی میرم سراغش میبینم انقدر ازش استفاده نکردم که از شارژش فقط چس مثقال مونده که کفاف نمیده واسه استفاده. نگید چرا انقدر بد دهنم، خستهم. خسته از مسئولیتهایی که تمومی نداره. بیخیال بابا اینجا که بچهها نیستن. تو خونه که یه کثافتم نمیشه بگم چون بچهها یاد میگیرن و پس فردا تحویل خودم میدن. نهایت فحش ما تو خونه بیادبه که اونم این روانشناسای از خدا بیخبر میگن نگو. بعضی وقتا فکر میکنم این روانشاناسا ما مادر و پدرها رو چی فرض کردن: یه رباتِ تولید مهر و محبت، بدون خرابی و ریپ زدن؟ خداوندگار غر شدم خودم میدونم ولی اگه تا اینجای متن اومدی دمت گرم خدایی. ممنون که پوفنالههامو خوندی. ببین چقدر مامان باادبی شدم و نمیگم چسناله.