
خدا را شکر میکنم برای همهی داشتههایم. و برای نداشتههایم. راستش را بخواهید نداشتههایم را بیشتر دوست دارم چرا که رسم زندگی کردن را به من آموختند.
از روزی که قد مداد رنگیهایم را با مدادهای همکلاسیهایم مقایسه میکردم خیلی گذشته است. آموختم که نقاشیهای زیبا ربطی به قد مدادی که آن را مینگارد، ندارد. آن روز نتوانستم مثل بقیه بیپروا تمام مدادهایم را روی میز بریزم و با کِیف نگاهشان کنم اما امروز میتوانم تمام داشتهها و نداشتههایم را جلوی رویم بگذارم و پروایی از هیچ چیزی نداشته باشم زیرا که دارایی واقعی را در شعور و معرفت یافتم. در مهربانی و سخاوت. و لذت واقعی را در لحظه لحظهی زندگی چشیدم که با هیچ پولی قابل خریدن نیست و بزرگترین برند سنترها هم با آن قیمتهای نجومیشان نمیتوانند ذره ای شادی بفروشند.
کاش میتوانستم دور شوم. بروم و برای همیشه حذف کنم تمام آدمهایی را که از ثروت واقعی محرومند و در خانههای بزرگشان لم دادهاند و آروغهای روشن فکری میزنند. خانههایی که نماد مصرفگرایی و اسراف است. کاسه و بشقابهای فخور و آفتابه و لگنهای ورشوی درونشان احساسی جز خفگی و انزجار به من نمیدهد. خانهی مجلل را خانهای میدانم که دیوارهایش مملو از خاطرههایی همراه با صدای قهقههی ساکنینش باشد. زیباترین تابلوها برایم نقاشیهای پر از رنگهای شاد و زنده است و لوسترهایی را دوست دارم که با چیزهای دمدستی و سادهی دوروبرمان خودمان ساخته باشیمش.
من با همین چیزاهای ساده خوشحالم و این خوشحالیام را مدیون کم و کاستیهایم هستم که بعدتر فهمیدم بدون آنها میتوانم زندگی کنم و شاد باشم.
اما اما اما روزگار و زندگی آدمهایی را سر راهم قرار میدهد که دلم میخواد فرار کنم و بروم جایی که هیچ کسی را نشناسم و تنهای تنها و بی هیچ تعلق مادی زندگی کنم... اگر قرار است مادیات و ثروتمند بودن آنقدر چشمم را کور کند که جز منفعت و سود خودم هیچ چیز دیگری را نبینم ترجیح میدهم در محقرترین خانه به لحاظ بصری زندگی کنم و غنیترین انسانی که میتوانم باشم، باشم.