من گم شده‌ام
من گم شده‌ای هستم که راه مقصد را بلدم
و تردیدی عظیم را به دوش می‌کشم
تردیدی به پهنای جاده‌ی مرگ
و به پیچ و تاب جاده‌ی زندگی
من سراپا اشک شده‌ام
و روی گونه‌های مادری داغدار سر می‌خورم
و در چشم‌های بغض کرده‌ی پدر حلقه میزنم و پایین نمی‌آیم.
ما گم شدگانِ راه بلد خوب می‌دانیم که گاهی نباید برسیم...
من صدای لرزان خواهری هستم که از پی برادرش دادخواهی می‌کند.
من آسمان آبی‌ام، آن زمانی که دود کارخانه‌های صنعتی لکه‌های سیاه رویش انداخته‌اند.
من آن آبان خونینم که هر سال سالمرگ فرزندانم را با سنگینی هوایم به سوگ می‌نشینم...
آبان ۹۹
