دلنوشته.۵

احساسی گذرا با قلبی که مدام می‌تپد در تضاد است. گویی احساسات ما مهمانانی چند روزه در قلبمان هستند. مهمانانی که معمولا ناخوانده هستند و بی‌خبر هم می‌روند. یک آن به خودت می‌آیی می‌بینی غمی که روزها به خاطرش گریسته‌ای حالا جایی در کوچه پس کوچه‌های درهم تنیده‌ی قلبت گم شده است. و قلب بی‌اعتنا به تمام نبودنش ضربان می‌نوازد.

دوستیِ تنگا تنگ "زمان" با "قلب‌"هایمان انکار ناشدنی‌ست. آن هنگامی که قلب مثل یک کودک لوس بهانه می‌گیرد غصه می‌خورد و درد می‌کشد، زمان با بال‌های گشوده‌اش می‌آید و پای درددل‌هایش می‌نشیدند و با عبور از ثانیه‌ها به زخم‌های قلب التیام می‌بخشد. این دوستی در عین حالی که شگفت انگیز و مسکنِ دردهاست، غم‌انگیز است. چرا که زمان تمام دردهای قلب را با "گذر"ش به سخره می‌گیرد و به قلب می‌گوید من می‌توانم عمیق‌ترین زخم‌ها را با عبورم بهبود بخشم. و قلب با امیدی واهی به او می‌نگرد و می‌پرسد: جایش را چه؟ می‌توانی جای زخم‌هایم را هم خوب کنی؟
زمان نگاهش را از قلب می‌دزدد و می‌گوید: روزی که خدا می‌خواست این قدرت را به من ببخشد گفت یادت باشد که باید جایش بماند...