نشستم مثل خُلا این آهنگ رو گوش میکنم و غصه میخورم.
آخه چقدر سختی پشت سختی خدایا پس کی ما قرار نفس راحت بکشیم... خدایا...
چند روز پیش در حال کار کردنم پلیر موزیکمو گذاشته بودم رو شافل. آهنگ "روزگار بدیه" امیر عظیمی پخش شد و منو برد به یک سال پیش. هی امیر عظیمی میخوند و من به مشکلاتمون فکر میکردم که اگه اِل بشه مامان و بابا دور از جون از غصه دق میکنن و اگه بِل بشه بیچاره میشیم و... نکتهش میدونین چیه؟؟ دقیقا همهی اون اتفاقا افتاد در بدترین حالت خودش... و ما هنوز زندهایم و راستش احساس بدبختی هم نمیکنیم. به قول مامانم پوستمون کلفت شده...
الانم چِت کردم رو gizli ask و هی فکر میکنم... هی فکر میکنم... هی فکر میکنم که بالاخره قراره چی بشه؟؟ باید چیکار کنیم؟؟ آیندهی لعنتی خیلی مبهمه خیلی بیشتر از چیزی که حقشه مبهم باشه. حیف که عادت ندارم مشکلاتمو تعریف کنم وگرنه دونه دونه با جزئیات میگفتم چی شده و چی تو سرم و دلم میگذره...
شنیدین میگن "کوری عصا کش کوری دگر" حالا منم همون کوره. امشب سین بهم زنگ زد و کلی با بغض واسم درد دل کرد و منم بهش گفتم نگران نباش... میگذره بابا... بیخیال... سخت نگیر... زندگیه دیگه جدیش نگیر و کلی از این حرفا که وقتی خودم دلم میگیره دوست دارم بشنوم. وقتی قطع کردم واسش gizli ask رو فرستادم گفتم اگه میخواد بشینه اشک بریزه یه آهنگ پایه هم داشته باشه? چه دوست خوبیم?