خسته شدم
خسته از اینکه هر وقت گوشی دستم میگیرم و اخبارو چک میکنم باید خبر کشته شدن جوانها رو بخونم. چه موافق نظام چه مخالفش. شنیدنِ کشته شدن هیچ انسانی خوشایند نیست.
خسته از این همه دو دستهگی. اینکه همه افتادن به جون همدیگه. هیچ طرفی حاضر نیست صدای طرف مقابلشو بشنوه. همه فقط حرفهایی رو میشنون که باب سلیقه و نظرشون باشه.
خسته از اینکه تو جمع خانواده و دوستان هم همش باید بحث و جدل سیاسی باشه. دیگه احترام بزرگتر و کوچکتری هم از بین رفته. خودِ من هم بارها با مامانم بحث کردم جوریکه حتی بینمون تا چند ساعت کدورت پیش اومده.
خسته از این شرایط اقتصادیِ وحشتناک. از این وضع تاسف آور و رعب آور تورم. از اینکه روز به روز خودمون و هم وطنهامون فقیرتر میشیم و قدرت خریدمون پایینتر میاد.
خسته از دیدن بچههای کار تو خیابون. از اینکه التماس میکنن ازشون دستمال کاغذی بخرن و در نهایت با بالارفتن شیشهی ماشین جوابشونو میدن.
خسته از عادت کردن به چیزایی که دیدنشون باید قلبمونو مچاله کنه: مثل دیدن زباله گردها. از اینکه یه روزی با تاسف میگفتیم وااای چقدر زیاد شدن ولی حالا چشممون به دیدن آدمای تا کمر خم شده تو سطلها عادت کرده.
خسته از اینکه تو خیابون انگار میدون جنگه هر طرف نگاه کنی پلیس ضد شورش هست، آماده برای حمله. حمله به کی؟ به خودی. خودمون افتادیم به جونِ خودمون.
خسته از این همه عذاب وجدان حتی واسه یه لحظه خندیدن. آره من واسه خندیدن هم از خودم بیزار میشم وقتی میدونم جوانهای هم سن و سالم دارن تو خیابون تیکه پاره میشن. کتک میخورن.
خسته از اینکه اصلا نمیدونم چی راسته چی دروغ. برای هر اتفاقی دو روایت وجود داره. بستگی داره کدوم ور گود ایستاده باشی و کدوم روایت با باورهات همخوانی بیشتری داشته باشه و به طبعت خوش بیاد.
خسته از این همه بیاعتمادی. از اینکه وقتی پشت تلفن دارم با کسی حرف سیاسی میزنم مدام بهم تذکر آمیخته با طنز میدن که الان میان میندازنت تو گونی. چه طنز تلخ و سیاهی. وای به حالِ ما.
کشور ما دو دسته نیست هزار دستهس ولی ای کاش میذاشتن هر کس اون جوری که دلش میخواد باشه و فکر کنه. ما همه در نهایت هم وطن هستیم. چرا باید کسی رو وطن فروش بنامیم فقط بخاطر اینکه هم نظر ما نیست؟ کی میتونه بگه حرفش حقِ مطلقه؟ کی درست و غلط رو مشخص کرده؟ کِی میخوایم به این باور برسیم که همه چی نسبیه و منِ نوعی بسته به خانواده و شرایطی که توش بزرگ شدم درست و غلطم فرق میکنه با کسِ دیگهای که تو شرایط متفاوتی رشد کرده و زندگی کرده.
کِی اون روز میرسه که آدما همدیگرو دوست داشته باشن و برای هم احترام قائل باشن بدون در نظر گرفتنِ اینکه چه پوشش و اعتقادی دارن؟
خسته شدم و خسته شدیم همه از خیلی چیزا ولی نباید این خستگی امیدمون رو از بین ببره. انفعال و محافظه کاری کافیه همه باید از هر طریقی که میتونن نظرشونو فریاد بزنن. باشد که شنیده بشیم.
به امید آرامش برای قلبهامون...