
یه سری آدما تو زندگیمون هست که باید قدرشونو بدونیم مثلا اونایی که با دیدن اسمشون روی صفحهی گوشی لبخند به لبمون میاد. یا مثلا اونایی که همیشه و در هر شرایطی دلمون میخواد کنارمون باشن، انقدر مثل خودمونم و درکمون میکنن که از بودنِ کنارشون خسته نمیشیم.
کسانی که وقتی حس میکنن ناراحتیم یا دلمون گرفته تمام تلاششونو میکنن تا حالمونو خوب کنن چه کنارمون باشن و با حضورشون گرما به دلمون بدن، چه نباشن و فقط از راه تلفن زدن و مسیج دادن تلاش کنن حالمون خوب شه.
یا مثلا آدمایی که وقتی کنارشونیم خندههامون از ته دله. بی ریا و بی آلایش میتونیم کنارشون خودِ خودِ خودمون باشیم و نگرانِ قضاوتهاشون نیستیم چون میدونیم اونا ما رو از خودمون بهتر میشناسن.
اونایی که به موقع تشویقمون میکنن و به موقع سرزنش. آخه یه وقتایی هم سرزنش لازمه. لازمه یه نفر که از دلسوزی و دوست داشتنش مطمئنی بیاد و اشتباهتو بهت بگه. حالا این وسط چهارتا ناسزا هم گیرمون میاد که نوش جونمون. از این آدما هر چی بهمون برسه دلخواهه.
اگه از من بپرسی اصلا از این آدما وجود داره؟؟؟ میگم آره. بله که وجود داره ولی خیلی تعدادشون کمه. اینکه یه نفر باشه که باهاش این میزان صمیمیت و عشقو داشته باشی خیلی خوبه ولی دیگه باید خیلی خوش شانس باشیم که دو سه تا باشن.
راستش من از اون خوش شانسهام. از روزی سر و کلهی چنین آدمایی تو زندگیم پیدا شد که تصمیم گرفتم خودم واسه اطرافیانم اینطوری باشم. حالا چقدر موفق بودمو نمیدونم. قطعا یه سری آدما به پستم خوردن که تصمیم گرفتم ازشون فاصله بگیرم و برعکس یه سری دیگه که هر چی محبت دادم به موقعش ازشون محبت گرفتم و به حس خوبِ بینمون افتخار کردم. آره دقیقا دنیا اینطوریه. قبل از اینکه گله کنیم که آدمای دور و برمون بدرد نمیخورن و غمخوارمون نیستن باید تو رفتار خودمون دقیق بشیم و ببینیم ما چقدر برای اطرافیانمون خوب و مفید بودیم؟ ما چه کاری براشون انجام دادیم؟ آیا به وقت غصه خوردناشون کنارشون بودیم یا فقط یه تاسف ساده خوردیم و از کنارشون رد شدیم؟ چقدر به آدما اجازه دادیم کنار ما بدون واهمهی قضاوت شدن خودشون باشن؟
یه سوال خیلی مهم:
چند بار تا حالا به عزیزترین آدمای زندگیمون گفتیم: "من دوستت دارم و هر کاری از دستم برمیاد برای خوشحالیت میکنم"
چند بار؟؟
حالا بیا یه ور دیگهی سکه رو هم ببینیم. چقدر پیش اومده تا حالا به بعضیا از جون و دل محبت کردیم و در جواب ازشون تلخی گرفتیم. یه تلخی بی پایان که هر وقت یادمون میاد حال و هوا و اخلاقمون تلخ میشه. زیاد راجع به این ور سکه نمینویسم چون انرژی منفی بهم میده.
این متنو نمیدونم کی نوشتم، اتفاقی توی نت گوشیم پیداش کردم. با اینکه سعی کردم از خوبیها بنویسم ولی حس میکنم موقع نوشتن از یکی ناراحت بودم. خوبه که آدم یادش نباشه از کی ناراحت بوده. شاید مزیت بخشیدن و گذشتن همین رها شدن از تیرگیهای روح باشه.