موج می آید
و انگشتان سرد من میان ماسه‌های نرم و نمناک مشت میکوبد
موج می آید و رد مشتهایم را میشوید
موج می آید و من را با خود به دور دست‌ها میبرد
جایی که عمیق‌ترین قلب جهان را دارد
جایی که مرا در آغوش آبهای نیمه سردش میفشارد
من بی حس میشوم
دستهایم را توان لرزه ای هم نیست
گوش من کر شده از آوازهای موج
اشکهایم به شوری دریا می‌افزاید
ولی چشمهایم خوب میبیند
آبی بی انتهایی را
ماهی بی سرپناهی را
که من را سخت میجوید پی چیزی
نمیدانم که او با باله‌های پر تب و تابش
گرد من دنبال چیست
اما خوب میدانم
غرقِ دریا و خوراک ماهیانش بودن
به از آغوش سرد دنیاییست
که در های بهشتش را قفل های سنگین میزند.
سعیده
۱۴ آذر ۹۸
