یه آدم رو دوبار پیدا نمی کنی حتی اگه باز ملاقامش کنی.
تا جلسه بعد خیلی خوندم و تمرین کردم تا روز کلاس فرا رسید .
هر کدوم ار بچه هل باید یه پروژه به صورت فایل پاورپوینت اون جلسه ارائهه می کردن و من آماده تر از هر زمان دیگه ای بودم.
وقت پرزنت کردن ارائه ها رسید و من اول از همه داپطلب شدم .
در واقع من و اون تنها داپطلبان کلاس بودیم . زیرچشمی نگاش کردم . استرس داشت . چون پای راستش که اونروز شلوار جین آبی رنگ پوشیده بود رو مکررا تکون میداد و لرزش خفیف دست داشت . با خودم گفتم این اصلا به قیافش نمیاد که آدمی باشه که افکار اطرافیان و اتفاقاتی که در اطرافش می افته براش مهم باشه و همه رو به یه ورش میگیره پس چرا اینقدر زبان بدنش داره لو میده چیزی که واقعا هست رو ما جفتمون هم ارائه هامون رو دادیم و برای هر دوی ما به صورت مساوی رأی آورد.
عجببببببب
ناراحت و دلشکسته تو راهرو منتظر پدرم بودم که حس کردم کسی کنارم نشست . نا خودآگاه سر برگردوندم که ببینم کیه که با ذیدن قیلفش از تعجب هین نچندان آرومی کشیدم
با تعجب گفتم :
+تووووو
-وا همین الان با هم تو یه کلاس تشسته بودیم . چرا پکری بچه ؟
+کی کی گفته من پکرم هااااا
-قیافت داره داد میزنه
+آخه به توچهههه
همینطور که بلند میشد . لبخند زنان جواب داد :
-فقط خواستم بگم ارائه ای که دادی عالی بود و واقعا حق اینو داشت که به تنهایی اول بشی
و بعد چشمکی زد و رفت
چرا دلم برای چشماش ریخت
تا چند دقیقه مات و مبهوت به جای خالیش زول زده بودم .
عجیب بود که دلم انگار از بلندی سقوط کرد با دیدن لبخند و میمیک بی نقص صورتش .
با حضور پدرم از افکارم بیرون اومدم و باز هم وارد خلصه ی تنهایی و مستقل بودن شدم .
انگار در سرشت من حک شده لایق تنهایی هستم
ادامه در پارت بعد...