دیروز وسوسه شدم…
دلم طاقت نیاورد و زنگ زدم. صدای آشناش هنوز ته دلم یه حس دوگانه میسازه؛ هم آرومم میکنه، هم زخمی که ساکت شده بود رو دوباره باز میکنه.
چند روزه که هر بار تلگرام رو باز میکنم، ناخودآگاه نگاهم میره سمت اسمش. آنلاین بود؟ نبود؟ حالش خوبه؟
انگار دنبال نشونهای از یه چیزیام که دیگه نیست، اما ذهنم هنوز باور نکرده.
امروز دارم با خودم تمرین میکنم که این کارو نکنم.
میدونم هر بار چک کردن، یه لحظه آرامش ازم میگیره.
میخوام یاد بگیرم نبودنش رو تحمل کنم، حتی اگر هزار بار دلم بلرزه.
چون اینبار باید تا آخر برم، بدون اینکه خودمو گول بزنم، بدون اینکه دنبال راه آسونتر بگردم.
میخوام یاد بگیرم آروم بشم، بدون صدای اون، بدون حضورش.
میخوام خودمو نجات بدم.
بازم بغضم ترکید!!! 🥺🥺