امروز داشتم گذشتهمون رو مرور میکردم… بعضی جاها میشد درست باشه، ولی نشد.
رسیدم به نقطهای که دیدم بعضی جاها بیش از حد مراقبت بودم، انگار از ترس اینکه اذیت نشی، خودم رو گذاشته بودم توی سایه.
گاهی به خودم میگم شاید اگه بلد بودم چطور مرز بذارم، هنوز پیشم بودی.
ولی بعد یادم میافته من هر کاری که بلد بودم، کردم.
از روی عشق، باور، تعهد و نه حساب و کتاب.
دلم میخواست حالت خوب باشه، حتی وقتی خودم خوب نبودم.
شاید زیادی دلسوز بودم. شاید زیادی میخواستم بفهمی که باهاتم و با معرفتم.
اما تو مهربونی رو اشتباه متوجه شدی. فکر کردی من همیشه هستم، حتی وقتی نمیمونی.
حالا موندم بین دو حس: بغضِ دلتنگی و خستگی از خودم که چرا اینقدر خودمو خرجت کردم.
ولی ته دلم میدونم…
مهربونیم اشتباه نبود، فقط جاش اشتباه بود.
و اون روز، از خودم متنفر نیستم، فقط یاد گرفتم مرز بین عشق و دلسوزی رو محکمتر بکشم.