صدای سکوت توی اتاق، گاهی سنگینتر از هر کلمهای بود.
من میخواستم شریک لحظههات باشم، نه فقط همراهت.
هر بار که نگات میکردم یا کنارم بودی، دلم میخواست صدای قلبت، صدا و حتی سکوتت رو با من تقسیم کنی.
گفتم ساکتی… یعنی دلم میخواست باهام حرف بزنی، حتی از چیزای ساده، حتی از یک لحظه گذرا.
ولی تو نگفتی.
من اون روز فقط یه چیز میخواستم: که بدونی بودن تو برای من فرق داشت.
نه اینکه فقط کنارم باشی، نه اینکه فقط نگاهت کنم، بلکه حس کنم این لحظهها، حتی کوچکترین چیزها، بین ما تقسیم میشه.
ولی حالا… حالا دارم یاد میگیرم با نبودنت هم نفس بکشم، بیصدا… درست مثل خودت.
و هر بار که فکر میکنم به آن روزها، به سکوت و حرفهای ناگفته، میفهمم که شاید همین فاصله، همین سکوت، بخشی از درس زندگیم باشه.
درس اینکه گاهی ما باید صبور باشیم با خودمون، و با دیگری، حتی اگر نمیدونیم چرا سکوت میکنه.