امروز دلم پر از بغضه، همون بغضی که نمیتونه بره و فکر و ذهنم رو پر کرده.دلم گرفته، انگار دنیام با غم دیگه ندیدنت، نشنیدن صدات ، کوچیک شده.
دلم میخواست گریه کنم، ولی نمیتونستم، و کسی هم نیست که همه چی رو بهش بگم. با این حال، یه چیزو خوب میدونم: خوشبختی تو برام مهمه، هر جا که باشی، هر تصمیمی که بگیری، دعا میکنم همه چیز درست بشه و آرامش پیدا کنی.
میدونم مشکلاتی داری، شروع زندگی سخته، و من نمیخوام هیچ چیزی خراب کنم. حتی وقتی دلم میخواست بهت نزدیک باشم، میفهمم که بعضی چیزا الان به نفع تو نیست، و اینو قبول میکنم.
گاهی دلم میخواست بگم «دوستت دارم»، یا «چرا فراموشم میکنی؟»، ولی میدونم این هیجان و بغضه و طبیعیه. دل من هنوز پر از محبت و خاطرههای ۶ سالهست، ولی میفهمم که باید آرومآروم با فاصله و احترام به مسیرت کنار بیام.
با این حال، یه چیزو هم یادم هست: من آدم مهربونی هستم، حتی وقتی دلخور یا دلتنگم. این مهربونی رو به خودم هم هدیه میکنم، تا یادم باشه که حق دارم خوشحال باشم، حق دارم زندگی خودم رو بسازم، حق دارم آدمی باشم که با قلب بزرگش، هم خودش و هم دیگران رو آروم نگه میداره.
پس حتی وقتی دلم میگیره و اشکام تو گلوم میمونه، یه نفس عمیق میکشم و میگم:
«میتونم دلتنگ باشم، میتونم غصه بخورم، ولی همزمان میتونم مهربون بمونم.»