امشب وقتی گفتی بالاخره کارهات داره درست میشه، اولش واقعاً خوشحال شدم.
برای قدمی که برای سر و سامان گرفتنت برداشتی خوشحالم، برای اینکه چیزی که مدتها نگرانش بودی داره به نتیجه میرسه خوشحالم، حتی برای ذوقی که توی حرفات بود.
ولی بعد که حرفمون تموم شد، یه حس عجیبی اومد سراغم.
انگار دوباره از دستت دادم.
نه اینکه تا امروز واقعاً فکر میکردم قراره برگردی... نه. خودم مدتهاست میدونم مسیر زندگیت یه جای دیگهست، میدونستم دیگه قرار نیست برگردی و باید دست از خیالبافی بکشم. حتی خیلی وقتها خودم بهت گفتم نترس، جلو برو، اگر میخوایش برای رسیدن بهش تلاش کن.
ولی شاید ته دلم همیشه یه «شاید» کوچیک بود.
یه شاید مسخره و بیمنطق که میگفت شاید یه روز دوباره مثل قبل حرف بزنیم، شاید یه روز دوباره اون صمیمیت برگرده، شاید...
و امشب انگار اون «شاید» هم یه قدم عقب رفت.
من برای خوشبختیت خوشحالم، واقعاً.
اما این دلیل نمیشه دلم برای خودمون نگیره.
برای حرف زدنهامون، برای اون همه چیز مشترکی که داشتیم، برای اینکه یه زمانی خیلی راحت میتونستم تو رو جزو آدمهای نزدیک زندگیم حساب کنم.
شاید عجیبترین قسمت ماجرا اینه که من خودم همیشه آرزو کردم خوشبخت بشی، حتی کمکت کردم از ترست رد بشی و جلو بری؛ ولی حالا که داری بهش نزدیک میشی، یک گوشهی دلم داره میگه:
«خب... پس واقعاً دیگه رفت.»
و فکر کنم باید یه مدت با همین جمله کنار بیام.
امشب فقط از خدا یک چیز میخوام:
دلم را آروم کنه،
تو رو خوشبخت و عاقبت بخیر کنه،
و کمکم کنه روزی برسه که شنیدن خبر خوش زندگیت، دیگه چیزی رو تو دلم فرو نریزه.
نه اینکه فراموشت کنم؛
فقط اینکه دیگه نبودنت، دردناک نباشه.
شاید دوست داشتن بعضی آدمها همین باشه؛
یک روز میفهمی باید برای خوشبختیشون دعا کنی،
حتی اگر خوشبختیشون، آخرین امید کوچکت رو هم با خودش ببره.
😔🕊️