پادری

بر سر خود بیایید کلاهی بگذاریم
ما که چوب لباسی این خانه ی بی در و دروازه ایم
و پنجره ای رو به قفل
بام ها از تفسیر شدن با ابر و سایه
لبریز از سکوت و برق اند
و سنگینی بی نوشته ی برف را
کامیون ها بر شیشه از عمق راه به جای مدرک شب با خود آورده اند
جاده، جاده ی جا عوض کردن رو در روی فلش است
و ترک برداشتن آینه
لبه ی سن را
به ما نزدیک و نزدیک تر می کند
تا همین جا که تئاتر
از خطوط چهره ی ما دیالوگ می خواند و بازی می کند و می بازد
به میم
آه
زمان بهترین تمرین دهنده ی ترتیب نت های صورت است
و بدترین مربی رقص با پیچک
درخت باشیم یا نه
درست در لحظه ی عکس و مکثِ تعظیم به تماشاچیان خشک شده ایم
و اکنون
میزی هستیم
که از شرق تا غرب بر آن گفتگو می کنند
بر سر حدود صندلی های ما
و چرا؟!
پس اجازه بدهید
شما را به خودم معرفی کنم
پیش از آن که در مهمانی ماسک های یکدیگر را برداریم
و در هر دو سو
آدم برفی های مومیایی شده ای باشیم
با دهانی
در حال حک هیروگلیف
بر آااااه