نگران چه بعدی باشم در این مرز پرنده؟!
هر چه ابر شنیدیدم دروغ بود از زبان بی صورت
هر چه باران گفتم
سند چین دار ساده لوحی های منی مانند من بود به حروفِ نم
و آستین ترک خورده
فقط رو به رو بود که با خیرگی مرا تماشا می کرد
و از مجسمه ای با این پَری ضخامت، شگفتی به چشم راه نمی داد
من عکس خودم بودم
که آلبوم خودم را گم کرده بودم
و هر جا به جایی که ظاهر می شدم تاریک خانه بود
دروبینی که مرا گرفت
با دستبند نور به زندانی مسطح برد
و به حبس ابد بر برف خاطراتِ در پلک نشسته، محکومیت داد
درخت ها را
آن ها که آرام و فروتن
بر شانه ی یواش تریلی خوابیده اند
شاهد می گیرم که جهان جای ایستادن و تماشای آسمان نیست
حتی استکان چای
که با برق سعادت بر گلویش در سینی ماند
و تا قعر لب ها پرواز نکرد
خونش سرد شد
و در پایانی پر خاطره
در چشم خیس سینک فرو رفت
آه
به یادم باشید ای مشق های از انواع چرخش واژه ی هرگز
که هرگز ننوشته ام
و هنوز
با فردای ترس آن ها در خواب ام
