در قاف

درخت
به انجماد خودش از فکر می رود
و مرگ
به اتحاد در چشم های تو
در این میان
فاصله ای از پا افتاده است
گلوله تنیده
فاصله ای که از زندان می گریخت
و دیگر برای فاصله ماندن خودش نامه ای نمی نویسد
از عاج
به آبنوس ها
وقتی سیاه و سفید
رد پای گونیا را بین یکدیگر تقسیم کرده اند
من فیلی از کجا بیاورم
که در جوهر فیلی باشد و
و در عرض فیلم
چهره ای
در جا مانده از قافله آب،
دیگر به ماندن خودش فکر نمی کند
به بو گیری
از گل
پلاستیکیده در نسیم
مرا مثل حرفی که از چشم بیفتد
مثل برفی که از لب
به یاد فلزی روم نیندازید
از اسبی که جهش را
زیر پاهای سنگ شده اش فتح نکرد
این چشمه ها
که دست بر کتف تصویر تو دارند
بر کدهای راکد کدام سنگفرش می تازند
مثل تازیانی
که فردا را به نورگیرهای بازار مغول بیاورند و
بیاورند؟!
تو از عدم و عدن های محزون در آینه
چه می خزی
چه می فروشی به لمس
که فاصله
در یادگاری برداشته از درخت
به خودش مات مانده است
و پرنده کنده کاری شده در چارچوب قاب
منتظر است
تا تو
پیراهنی به زعم رنگ شکوفه های گیلاس
بپوشی
آه
من غریب الوقوع شده ام
مثل قریبه ای
که خودش را غلط می نویسد
تا آشنا باشد