گمان برم دوستان از چنین عنوانی شکایت آورند که تعاشق عاشق و معشوق ابدی است و ازلی و نشاید و نباید عشق را با مادیات آلودن؛ لکن اگر مرا گویی بر این اندیشه باشم که صده هاست دچار مفارقت از آن عشقِ پاک گشته ایم و این گوهر ناب و البته نایاب آرزوست. بنظر، عشق این روز ها لعبتی بیش نیست که آدمیان با آن وقت گذرانده و گذران عمر را تماشا میکنند. شاعر چه خوش در تایید این عرایض میفرماید که :«عشق دانشکده تجربه انسانهاست
گرچه چندیست
پر از طفل دبستان شده است»
برویم سر اصل مطلب.
در بازاریابی یک اصلی هست مبنی بر اینکه 《 اگر میخواهی فروش موفقی داشته باشی ، باید فروش را رها کنی 》. خود را به عنوان یک دوست به خریدار نشان بده ، یک مشاور ، یک متخصص؛ هر چیزی که میخواهد باشد . خلاصه کوچکترین ظن فرد به اینکه تو میخواهی یک چیزی را بفروشی و فروشنده هستی ، باعث میشود احتمال تبدیل آن فرد از مشتری به خریدار بسیار بسیار کم باشد . بایستی خود را یک مشاور دلسوز بدانی ؛ با مشتری کاملا صحبت کنی یا درد و دل کنی ؛ وقتی نیاز هایش را فهمیدی دیگر کار تمام است. کافی است نیاز های فرد را با ویژگی های محصولت تطبیق دهی و آنوقت خواهی فروخت .
بنظرم روال عشق هم اینطور است. اگر خواهی عشقت خریدار داشته باشد ؛ مبادا خود را عاشق جلوه دهی ، که اگر تو را دوست داشته باشد هم ، ولت میکند و میرود . به عنوان یک دوست با او صحبت کن و خودت را از عشق غنی نشان بده ؛ هر چند حرارت آن عشق دارد ذوبت میکند . فرد بخاطر این غنای ظاهری به سمتت خواهد آمد. عشق خود را متناسب با شخصیت او برایش ابراز کن ؛ نه کمتر نه بیشتر
آن چیزی که باعث میشود این روش موفق باشد بینیازی فرد است( یا حداقل تظاهر به بینیازی). آدم ها وقتی بدانند که چیزی از آنها میخواهی ، به غلط میفتند ؛ حال هر چیزی که میخواهد باشد . عشق ، کتاب ، یک هزار تومنی ، مشایعت و همراهی تا یک جایی و ...
۱۵ آذر ۱۴۰۰