عنوان کامل: شناختِ هدفمندِ جریانِ اپوزیسیونِ «مارکسیستِ» رژیم پهلوی و بررسیِ نسبت آن با طرحِ «غربِ لیبرال» برای مقابله با انقلاب اسلامی

این متن مقدمه تلخیص شده ای است از یک طرح مطالعاتی نزدیک به 200صفحه ای که آن را سالها قبل به پایان رساندم.
***
در ايران پيش از انقلاب، گروه ها و احزاب متعددي براي سرنگوني رژيم شاهنشاهي پهلوي در تلاش بودند. اين گروه ها براي همراه کردن مردم و نخبگان جامعه با خود، مي بايست دلايل خود را براي نفي رژيم موجود، وضعيت مطلوب پس از رژيم فعلي و چگونگي رسيدن به جامعه موعود ارائه مي دانند. هر يک از گروه ها و احزاب فعال در آن روز ايران، نظرهاي خود را در باره چرايي نفي وضعيت موجود و چگونگي رسيدن به وضعيت ايدئال، از مکاتب و نظريات مطرح آن زمان اخذ مي کردند. در اين ميان، بودند احزابي که ايدئولوژي مارکسيستي را مبناي تحليل وضعيت اجتماعي و سياسي خود قرار مي دادند و با تکيه به آن، به مبارزه با رژيم پهلوي مي پرداختند؛ احزابي مانند حزب توده، چريک هاي فدايي خلق و مجاهدين خلق ايران از اين قبيل اند. حزب توده، رژيم پهلوي را رژيمي وابسته به جبهه امپرياليست آمريکا و استبدادي مي دانست؛ به همين دليل خواستار جايگزيني آن با رژيمي ملي بود.
در طول این چهل سال کتاب های متعددی درباره جریان شناسی نیروهای مخالف شاه نوشته شده است. شناخت جریان چپ مارکسیستی در ایران برای نسل جدید بسیار اهمیت دارد.از آنجا که دو جناح عمده "مارکسیست - لنینیست" و "اسلام گراهای انقلابی" مهم ترین جریانات اپوزیسیون سلطنت پهلوی را تشکیل می دهد «شناختِ هدفمند» این دو جناح، شیوه مبارزات این دو با رژیم ،نحوه مقابله فکری و احیاناً تعامل فکری- تشکیلاتی این دو جناح با هم و همچنین نحوه مقابله اطلاعاتی نظامی سرویس های اطلاعاتی دستگاه با این دو جناح لازم و ضروری می باشد.
به بیان دقیق تر آن که اگر این فرض را بپذیریم که یکی از راههای مقابله با انقلاب، استفاده از شیوه ها، عناصر و نمادهایی که انقلابی ها علیه رژیم شاه استفاده کردند و به پیروزی رسیدند علیه خودِ انقلاب است. مانند: اعتصاب، دادن شعارهایی با لحن و سبک شعارهای انقلاب57 و استفاده از نمادهای ایران باستان برای مقابله با اسلامیت و...
این فرض را باید به جریانات مارکسیسم هم تعمیم داد. با این توضیح که باید دقت کرد که غربِ لیبرال سعی دارد میان جریانات مبارز مارکسیستی و اسلام گراها یک نسبت معنایی برقرار کند. زیرا این واقعیت را پذیرفته است که هر دو ایدئولوژی مارکسیسم و اسلام در ذات خود استعمار ستیزند و از این باب اشتراکاتی با هم دارند.از این رو برای مبارزه با اسلام سیاسی، مارکسیسم سیاسی را هدف قرار می دهد.
اهمیت پرداخت درست، صحیح و کامل این پروسه، ما را به یک سمت شناخت «نقشه ذهنی» غربِ لیبرال هدایت می کند. شناخت دقیق این نقشه ذهنی ما را در دفع حلیه های آنها یاری می کند.ذکر این نکته ضروری است که بحث های تئوریک در این «شناخت هدفمند» از اصول می باشد نه از فروع. در تشریح چرایی آن باید تأکید کرد که جهل به مباحث تئوریکِ دو گفتمان مارکسیسم و اسلام ما را از بیان تفاوت ها بین این دو ایدئولوژی و شیوه مبارزاتی آن دو و همچنین تحلیل برخورد رژیم شاه با هریک از این دو غافل می کند.اضافه بر آن، لیبرالیسم خود یک ایدئولوژی مدرن است که اکنون با درحاشیه رفتن مارکسیسم، اسلام سیاسی را در مقابل خود می بیند و برای زمین زدن این مکتب نقشه می کشد.استفاده ابزاری از مارکسیسم برای تخریب اسلام یکی از راهبردهای غربِ لیبرال است و شناخت تئوریک هرسه این ایدئولوژیک ها بسیار ضروری می نماید.