
این تلگرام،این واتساپ، و این اینستاگرام؛ امان از اینها. همه ما رو از راه به در کرده. البته منظور از همه ما، یعنی کسانی که از اینها استفاده می کنن؛ نه بقیه که ازاینها استفاده نمی کنن؛ چون اونا همه دارن تو جاده اصلی و با سرعت مجاز حرکت می کنن و خوشبخت عالمن.بله این اینها باعث شده همه سرشون تو گوشی باشه و هی برای هم شکلک بفرستن؛ جوک، عکس و حرف های صد من یه غاز برای هم ارسال کنن. هی الکی حرف های این و اون رو از اینجا و اونجا پیدا کنن، و برای این و اون به اونجا و یه جای دیگه بفرستن.بعضی ها هم که خاک رو تبدیل به کیمیا می کنن با این اینها، مغازه دونبشِ دو کله راه انداختن و همین جور هی پول در میارن. تازه بعضی های دیگه که دیگه شورش رو درآوردن، هر اتفاق افتاده و نیفتاده ای رو بلافاصله تو بوق و کرنا می کنن و هی باعث نگرانی همه می شن. راجع به همه چیز مطلب می ذارن. از بودجه و موشک و هسته بگیرین، تا همه چیز. فکر نمی کنم که لازم به توضیح باشه، لازمه؟ آخه حقوق آقای فلان، برادر آقای بهمان، بودجه سازمان بیسار چه ربطی به مردم داره؟ اصلن هم فکر نمی کنن که تو این کم آبی چه آبی به آسیاب دشمن می ریزن.مردم جرات ندارن چهار نفر دور هم جمع بشن؛ بلافاصله می گن فلان جا شلوغ شده آی گرفتن آی بردن آی خوردن ...

بیت:
شهر خالیست ز عشاق بود کز طرفی مردی از خویش برون آید و کاری بکند
کافییه فقط یه خرده برگردین و به عقب نگاه کنین. به دوره قبل از اینها. وای عجب دورهای بود همه چیز درست بود . درست سر جای خودش. آب مون سر جاش، نونمون سرجاش، بچه هامون سربه راه، دلار ارزون، دشمن خوار و خفیف، برجام هم پا برجا؛ نه مشکلی داشتیم و نه نگران چیزی بودیم. تو عالم خوشی سیر میکردیم و اوقاتمون رو با خوشی بدون اینها سپری می کردیم. یادش بخیر.