یه آدم خیلی متفکر و باحالی می گه یه موقعی، منظورش خیلی وقت پیشه، که هنوز آدمیزاد این جوری تکامل پیدا نکرده بود، گونه های مختلفی از آدم ها وجود داشتن، پنج یا شش گونه،که همه قابلیت تکامل یافتن و تبدیل شدن به انسان امروزی رو داشتن؛ و از اون همه فقط یه گونه تونست به انسان امروزی تبدیل بشه، اونم فقط به یه دلیل عمده؛ خیال پردازی.
به لطف یک دوست یاد گرفتم که جان آدمها چگالی داره. این چگالی علاوه بر ژن و مخلفات، به منطقه، فرهنگ و حتا آب‌وهوا هم بستگی داره. یعنی مثلن جان همدانی‌ها یه چگالی داره، جان تهرانی‌ها یه چگالی دیگه،جان گیلانی‌ها هم یه چگالی دیگه. یعنی هر آدمی در هر جایی که هست ناخواسته چگالی اونجا رو با خودش داره. ولی نکته مهم اینه که خوب و بد همه جا هست. امیدوارم مفهوم باشه.
یاد گرفتم که ملایر شهر جهانی انگوره و آدم‌های خیلی باحالی داره.
یاد گرفتم کسانی که دوستت دارن وقتیکه بهت نگاه می کنن می فهمی؛ تو نگاه آدمها چیزی هست که پنهان کردنی نیست.
یاد گرفتم که علت وجود جنگ و خون‌ریزی فقط زیاده خواهی نیست، بلکه علت اصلیش اینه که ما برای زندگی دسته جمعی هنوز به اندازه کافی صاحب مهارت نشدیم.(یه کم توضیح هم داره)
مغز ما برای درک یک مطلب پیوسته، باید اون مطلب رو با فاصله و تکه تکه دریافت کنه تا بتونه خوب جذبش کنه.
