خونه مَلی‌اینا ته بن‌بست بود و خونه ما تو همون بن‌بست چند تا خونه قبل از خونه مَلی‌اینا. در واقع قبل از انتهای بن‌بست اصلی یه بن‌بست کوچولوی دیگه بود که خونه ما اونجا بود. البته خونه خودمون نبود، مستاجر بودیم؛ مَلی‌اینا هم مستاجر بودن.بابای مَلی راننده کامیون بود و ما هیچ وقت نمی‌دیدیمش. نسرین خواهر بزرگش، خیلی بزرگتر از ما بود و درسش تموم شده بود . داداش بزرگش اکبر هم درسش تموم شده بود. بعد هادی بود که کلاس نهم بود، بعد جواد که کلاس ششم بود، بعد نرگس که دو سال از من بزرگتر بود و می رفت کلاس پنجم و بعد هم مَلی که یک سال از من کوچیک‌تر بود. نرگس و مَلی همبازی من و برادر کوچکترم، که هنوز مدرسه نمی رفت، بودن. برای بازی اونا میومدن خونه ما، ولی ما هیچ وقت خونه‌شون نمی‌رفتیم؛ مادرم می‌گفت اونجا نرین صاحب‌خونه‌شون بداخلاقه. بیشتر تو حیاط خونه ما یا تو کوچه بازی می‌کردیم. نرگس صورت پهنی داشت با موهای بلند و چشمای درشت، جلوی موهاش هم چتری خوشگلی داشت. همیشه دلم می‌خواست موهام اونجوری باشه ولی مامان می‌گفت به صورتم نمیاد. مَلی صورت گردی داشت با موهای کوتاه؛ چشم‌هاش هم همیشه برق میزد. همیشه خدا هم آماده خندیدن بود و قهقهه میزد. خیلی مهربون بود البته تا وقتی که عصبانی نمی‌شد. ولی وقتی عصبانی می‌شد قابل کنترل نبود و تو یه چشم به هم زدن با دندوناش می‌افتاد به جون طرف. هیچ وقت با من دعواش نشد ولی دشمن سعید بود. سعید، یه پسر عرعروی شرور بود که هم سن مَلی بود و همش میومد بازی ما رو خراب می‌کرد؛ بعدشم می‌دوید و می‌رفت خونه‌شون. مادر سعید هم دست کمی از سعید نداشت و فاطمه ارهٌ‌ای بود برای خودش. مادر مَلی بهش سفارش کرده بود که کاری به کار سعید نداشته باشه، چون حوصله مادرش رو نداشت؛ و مَلی هم کاری به کار سعید نداشت.
یه بعدازظهر تابستونی، مادرم رفته بود چیزی بخره و ما هم تو کوچه چادر پهن کرده بودیم داشتیم بازی می‌کردیم. سعید از راه رسید و شروع کرد به اذیت کردن؛ خاک می ریخت روی وسایلمون، با دمپایی از روی چادری که پهن کرده بودیم رد می‌شد و با ترکه‌ای که تو دستش بود ما رو می‌ترسوند. یه لحظه با ترکه زد تو سر برادرم و حسین اشکش دراومد، من با دمپایی زدم تو پهلوی سعید و اونم با ترکه چند تا محکم به پاها و دستم زد؛ هر کاری کردم نتونستم گریه نکنم. و یه دفعه دیدم مَلی از جاش پرید و رفت به طرف سعید؛ سعی می‌کرد بهش برسه و سعید هم با ترکه میزد به بدنش تا دست مَلی بهش نرسه، ولی مَلی ول کن نبود سرش پایین بود، دستاش روی صورتش و همینطور کتک می‌خورد و می‌رفت جلو تا بالاخره دستش رسید به سعید و تو یه چشم به هم زدن چسبید به صورتش؛ نعره سعید بلند شد، وقتی مَلی ازش جدا شد روی لپ سعید دو تا سوراخ می‌شد دید که یه چیز زرد رنگی ازش بیرون زده بود. سعید می‌لرزید گریه می‌کرد و از جاش تکون نمی‌خورد؛ مَلی هم ترسیده بود و آروم آروم اومد عقب، سعید عرعرکنان شروع کرد به دویدن و رفت طرف خونه‌شون؛ ما هم سریع وسایل رو جمع کردیم که بریم ولی یهو خشکم زد، با ترس گفتم کسی خونه ما نیست.مَلی گفت می‌ریم خونه ما؛ گفتم صاحب‌خونه‌تون ناراحت نمی‌شه؟ گفت نه. و شروع کردیم به دویدن. اولین بار بود که می‌رفتیم خونه‌شون. از یه راه پله تنگ و ترش رفتیم بالا و رسیدیم به خونه مَلی اینا. یه پرده زده بودن جلوی خونه، ملی با سرعت پرده رو زد کنار و ما هم داخل شدیم. یه اتاق بود که همه چیزشون تو همون اتاق چیده شده بود. هر کسی یه گوشه نشسته بود و همه از دیدن ما خشک‌شون زده بود. نسرین با لبخند اومد جلو و از ما خواست که بریم تو. نمی‌تونستم چشم از پیرمردی که ته اطاق دازکش به یه بالش لم داده بود و یه منتقل و یه قوری چای هم جلوش بود بردارم. نمی‌دونستم باید چی کار کنم، دلم می‌خواست مادرم زودتر برگرده؛ دست برادرم تو دستم بود و صدای داد و فریاد مادر سعید هم لحظه‌به‌لحظه بلندتر می‌شد.
