1- شتر گلویی لوله فاضلاب ما مشکل داشت و برای رفع مشکلش، باید صفحه ای رو که با چهار تا پیچ و مهره کمی پایین تر از شتر گلویی قرار داشت، باز می‌کردم تا مشکلش حل بشه. جعبه ابزار کنار دستم بود. از چهار تا پیچ و مهره، سه تاش قابل باز شدن بود ولی یکی از پیچ و مهره‌ها مشکل داشت. سر پیچ خورده شده بود و آچار بهش گیر نمی کرد؛ کمی هم کج شده بود و مهره هم به نظر هرز میومد. کار من نبود. طبق معمول از دوست همه فن حریفم، حسین آقا، خواهش کردم به دادم برسه. حسین آقا اومد ابزارش لای یه تیکه پارچه کهنه پیچیده شده بود؛ یه آچار نیمه معیوب برداشت و بدون مکث با دستش شروع به کار کرد. برای من عجیب بود، اصلن موقعیت رو بررسی نکرد، نقشه برای اجرای کار طرح نکرد و در عرض زمان کوتاهی کار تمام شد. ذهنم کاملن مشغول شد. بعد از گذشت چند ماه دلیل تفاوت روش حسین آقا و خودم رو فهمیدم. حسین آقا با دستش فکر می کرد، نقشه می کشید و اجرا می کرد. ولی توضیح و تبیینی برای این پدیده نداشتم.
2- از خیلی وقت پیش موضوعی توجهم رو به خودش جلب کرده بود. بارها، وقتی پشت چراغ راهنمایی در انتظار سبز شدن چراغ بودم و به نمایشگر چراغ راهنمایی، که به ثانیه زمان باقیمانده تا سبز شدن چراغ رو نشون می‌داد، برای اولین بار نگاه می کردم، فاصله بین اولین عدد با عدد بعدی خیلی بیشتر از عدد بعدی با عدد بعدی‌تر بود. یعنی فاصله عدد اول تا دوم بیشتر از فاصله بقیه عددها بود؛ مثلن اگر در اولین نگاه نمایشگر عدد 10 رو نشون می داد فاصله بین عدد 10 و 9 بیشتر از فاصله 9 و 8 و عددهای بعدی به نظر می‌رسید. در صورتی که کاملن مطمئن بودم زمان نمایش همه اعداد یکسانه؛ ولی توضیح وتبیینی برای این پدیده هم نداشتم.
3-چند وقت پیش دوستی مجموعه مستندِ The Brain with David Eagleman رو معرفی کرد. مجموعه‌ای شش قسمتی که نویسنده و مجری اون دکتر دیوید ایگلمنه(یعنی دکتر ایگلمن هست). وقتی مجموعه رو دیدم حیرت کردم. جواب دو تا سوال بالا و خیلی از سوآل های دیگه ای که ذهنم رو همیشه درگیر خودش می‌کرد گرفتم. پیشنهاد می کنم حتمن این مجموعه 6 قسمتی رو ببینین. برای هر کسی که در زمینه آموزش فعالیت می کنه لازم انگیزه. همین.
