برای کلاس بازیگری قرار بود یه استاد جدید برامون بیاد. یعنی وقتی که اسمش رو دیدیم فهمیدیم جدیده. کسی چیزی ازش نمی‌دونست و همین ماجرا رو جذاب کرده بود. وقتی وارد کلاس شد ماجرا جذاب‌تر هم شد. قدِ بلند، هیکلِ متناسب، موهای جوگندمی و اون عینک آفتابی خوشگل، یه جنتلمن تمام عیار. یکی از همکلاسی‌ها به شوخی گفت مارچلو؟ ایشون هم گفت عاره ماسترویانی. تو کالج سلطنتی ادینبورگ اسکاتلند درس خونده بود و سال‌ها از ایران دور بود. خیلی گرم و صمیمی و راحت بود و یه کار خیلی اساسی برای کلاس ما انجام داد. از آدم‌های مهمی دعوت کرد که بیان سِرکلاس و برای ما صحبت کنن، وقتی می‌گم آدم‌های مهم یعنی آدم‌های مهم؛ آدم‌هایی که هیچ کس فکرشم نمی‌کرد راضی بشن و بیان سر کلاس و برامون حرف بزنن. بهرام بیضایی و عباس کیارستمی دو تا از این آدم‌ها بودن. مارچلو درس مهمی به ما داد. به ما فهموند که کلاسی که ما توش هستیم ارزشمنده و می‌تونیم از آدم‌های ارزشمند خواهش کنیم که به کلاس ما بیان و کلاس‌مون رو ارزشمندتر کنن.
همه معلم‌ها می‌تونن این کار رو انجان بدن. باید درک کنن که بچه‌هاشون لازمه که با آدم‌های مهم در رشته‌های مختلف آشنا بشن. بچه‌ها باید با تجارت، صنعت، هنر و حتا سیاست آشنا بشن این خیلی مهمه. مثلن من با یه نجاری آشنا شدم که نظرم رو راجع به چوب عوض کرد. وقتی که با هم صمیمی شدیم ماجراهایی از زندگی و کارش برام تعریف کرد که حیرت‌انگیز بود. این نجار هر روز صبح قبل از رفتن سرِکار، درخت‌ِزیبای تو حیاطش رو بغل می‌کنه و ازش انرژی می‌گیره بعد می‌ره سرِکار. صحبت‌هاش در مورد چوب و تفاوتش با فلز و پلاستیک هوش از سر آدم می بره. یه همچین آدمی بهتر از هر کتابی می‌تونه راجع به چوب و کار با چوب به بچه‌هایی که علاقمند هستن انگیزه بده و شوروحال درشون ایجاد کنه. اگه کمی دقت کنین می‌تونین از این آدم‌های جذاب دوروبرتون پیدا کنین و ازشون دعوت کنین که بیان سر کلاس‌تون و برای بچه ها صحبت کنن. اگر هم دوروبر خودتون پیدا نکردین بگردین و جاهای دیگه پیداشون کنین و جادوشون کنین و بیارینشون سر کلاس‌تون؛ می‌دونین منظورم از جادو چیه؟ نامه؛ اگه یه نامه خوشگل با امضا و نقاشی بچه‌ها تنظیم کنین هیشکی نمی‌تونه مقاومت کنه. مطمئن باشین؛ چون شما آدم‌های خیلی مهمی هستین، به کار مهمی مشغول هستین و همه مردم بهتون احترام می‌ذارن. شما می تونین از پس این کار بربیان همون طور که مارچلو تونست.
