نوشتن

این پست رو در حالی می نویسم که مدتی هست درگیر کرونا اومیکرون شدم.
تنبلی و سستی عجیبی بر من غالب شده و عملا کاری نمی تونم پیش ببرم.

امروز صبح اما شروع کردم به فکر کردن.
مقداری هم جستجو داشتم و چرخیدم.
اینستاگرام رو نصب کردم و چرخی هم اونجا زدم. بعدش هم حذفش کردم.
اومدم اینجا و شروع کردم به نوشتن.

یکی از موضوعات مهمی که بهش فکر کردم روایتگری بود. به نظرم روایت آدم ها از موضوعات و اتفاقات خیلی مهم هست و بخش مهمی از واقعیت های زندگی به ترتیب و چیدمان ورود ما به موضوع ارتباط داره. این چیدمان درواقع روایت ما از موضوع هست و اون رو جهت میده.
روایت من از هستی و رویکردی که به اون داشتم رو کاملا در شرایطی که الان در اون به سر می برم می تونم مشاهده و ردگیری کنم.

الان هم که دارم می نویسم ذهنم درگیر هزاران هزار موضوع و رویکردی هست که دلم می خواد یکی یکی درباره شون بنویسم و بهتر بفهممشون