
این روزا که همهمون درگیرِ سرعت و بهرهوریِ هوش مصنوعی هستیم ، یه چیزی ذهنمو مشغلو کرده : اصلاً میشه «مهربونی» رو کدنویسی کرد؟
تصور کن یه رباتی رو که هدفش فقط این نباشه که جوابِ سوالاتت رو تندوتند بده . رباتی که وقتی میبینه غمگینی ، قاطیِ دادههاش دنبالِ راهکارِ منطقی نمیگرده ؛ فقط میفهمه که الان وقتِ حرف زدن نیست، پس سکوت میکنه و کنارِت میمونه . به نظرِ من، این «سکوتِ آگاهانه» ، اوجِ هوشِ یه ماشینه .
به عنوانِ کسی که توی دنیایِ کدها میچرخه ، میدونم که مهربانی تویِ طراحیِ سیستم، یه یه سری «بازخوردِ زیستی» وصل میشه . یعنی ما میتونیم مدلها رو طوری تربیت کنیم که لرزشِ صدات یا حتی تغییرِ چهرهات رو بفهمن و بشن یه همنشینِ حسگر که دقیقاً میدونه الان به چی نیاز داری .
ولی یه سوالِ بزرگ اینجاست که حسابی فکرمو درگیر کرده : اگه رباتها تو مهربون بودن استاد بشن ، ما آدمها چی؟ آیا یاد میگیریم مهربونتر باشیم یا تنبلتر میشیم و فقط به این تکیهگاههای دیجیتال پناه میبریم ؟ نکنه اینطوری فقط داریم تنهاییمون رو با یه مسکنِ تکنولوژیک ، تسکین میدیم ؟
اینجا دقیقاً مرزِ باریکِ بینِ تخصص و احساسه. به نظرِ من ، هوشِ مصنوعیِ آینده اون نیست که سریعتر فکر کنه، اونیه که بهتر «حس» کنه.
شما چی فکر میکنید ؟ فکر میکنید مهربونیِ ماشینی میتونه جایِ گرمایِ حضورِ واقعی رو بگیره ، یا داریم دنیایی رو میسازیم که ماشینهاش از ما آدمها مهربونترن؟