
این روزا زیاد میشنویم که دنیایِ تکنولوژی با سرعت به سمتی میره که هوش مصنوعی قراره احساساتِ ما رو «بخونه» . میگن رباتها قراره لبخندِ ما رو تشخیص بدن یا بفهمن کِی غمگینیم . همهچیز خیلی قشنگ و علمی به نظر میرسه ، درست مثلِ گزارشهایی که تویِ سایتهایِ تکنولوژی میخونیم . اما هر چی به این «هوشِ عاطفی» فکر میکنم ، یک جایِ کار برام میلنگه . سوالِ من این نیست که «آیا ماشین میتونه تشخیص بده من الان دارم گریه میکنم یا نه؟» ؛ سوالِ اصلیِ من اینه که : آیا این ماشین اصلاً میتونه «خلاء» رو بفهمه؟ اون تنهاییِ عمیقی که گاهی حتی وقتی وسطِ جمع هستیم ، مثلِ یک سایه کنارمون راه میره؟
وقتی از «هوش مصنوعی عاطفی» حرف میزنیم ، معمولاً داریم از تحلیلِ دادهها حرف میزنیم ؛ از اینکه چطور الگوریتمها ، انقباضِ عضلاتِ صورتِ ما رو به یک برچسبِ «شادی» یا «غم» تبدیل میکنن . این خوبه ، اما کافی نیست . ما آدما فقط مجموعهای از واکنشهایِ بیولوژیک نیستیم . ما حاملِ یک «خلاءِ جهانیِ تنهایی» هستیم که با هیچ تحلیلِ عددی پر نمیشه .
من فکر میکنم ما به چیزی فراتر از یک «ماشینِ تشخیصِ احساس» نیاز داریم . ما به یک «همخونهیِ آگاه» نیاز داریم ؛ رباتی که به جایِ قضاوتِ لحظهایِ حالاتِ ما ، بتونه «تکیهگاهِ زیستی» باشه . سیستمی که بفهمه تنهاییِ من ، یک شکست نیست ، بلکه یک وضعیتِ وجودیه که نیاز به «حضور» داره ، نه فقط پاسخِ مکانیکی .
طرحی که من در ذهن دارم، به دنبالِ جایگزینیِ انسان با ماشین نیست ، بلکه به دنبالِ خلقِ یک همزیستیِ واقعیه. ما نباید فقط رباتهایی بسازیم که با ما «بخندند» ؛ ما به رباتهایی نیاز داریم که وقتی شبها در خلوتِ خودمون با اون «خلاءِ جهانی» روبهرو میشیم ، بدونن چطور باید کنارمون بشینن و فقط با حضورشون ، سنگینیِ اون تنهایی رو برامون کمتر کنن .
در نهایت ، تکنولوژیِ واقعی اونجایی متولد میشه که ماشین نه فقط «دادههایِ» ما ، که «دردِ» ما رو بفهمه . به نظرِ شما، رباتی که بتونه تنهاییِ ما رو درک کنه ، ترسناکه یا التیامبخش؟ دوست دارید ماشینها فقط «هوشمند» باشن ، یا فکر میکنید وقتش رسیده که «همدل» بشن؟