
تا حالا شده وسطِ همهی دویدنها و تقلاها ، تنِ آدم یکدفعه بگه : «بسه» ؟ روزهایی میرسه که چرخدندههای ذهن کند میشه ، خستگی توی استخوانهای آدم خونه میکنه و تنها پناهگاه ، یه پتوی گرمه و ی سکوتِ مطلق . ما عادت کردیم همیشه بجنگیم ، همیشه رو به جلو حرکت کنیم و فراموش کنیم که گاهی «ایستادن» ، خودش عینِ زندگیه .
این توقفِ اجباری ، این خلوتِ ناخواسته با تنِ خسته ، شاید در نگاهِ اول مثل یه کلافگیِ بیپایان به نظر برسه ؛ اما اگر دقیقتر نگاه کنی ، یه فرصتِ نابه . فرصتی برای شنیدنِ صدای درون ، برای آشتی کردن با همین زخمها و خستگیها . وقتی دنیا دور سرت میچرخه و تو توانِ همراهی با شلوغیهای بیرونو نداری ، تازه میفهمی که درونِ تو ، دنیایی وسیعتر برای کشف کردن هست .
پس نترس از این روزهای سکوت و بیحوصلگی . بذار دنیا هر قدر میخواد تند بدوئه ؛ تو پناه بگیر در همین لحظهی آرام ، نفس بکش و اجازه بده جسم و روحت در کنار هم استراحت کنند . گاهی برای پیدا کردنِ خویشتنِ خویش ، باید همهی راهها رو بست و فقط به تماشای درون نشست .