
تا حالا شده حس کنی با وجود اینکه همیشه گوشی دستته و دورت پر از آدمهای مجازی و ابزارهای هوشمنده ، باز هم توی یه اتاق خالی ، یه جور تنهاییِ عجیبی رو قلبت سنگینی میکنه؟ انگار یه چیزی کمه ؛ یه جای کار میلنگه .
دنیای امروز، دنیای سرعت و «بهینهسازی» شدنه . همهچی باید سریع باشه ، همهچی باید «تعامل» بیاره ، همهچی باید «بیشترینِ خروجی» رو داشته باشه . اما بیایین صادقانه نگاه کنیم ؛ آیا این حجم از ابزارهای هوشمند ، تونستن «دردِ تنهاییِ» ما رو درمان کنن؟ یا فقط شدن یه جور سرگرمی برای پر کردن لحظههای خالیمون؟
طرح «نیلوفرانه» از همینجا متولد شد . ایده من این نیست که یه ربات داشته باشیم که فقط جواب سوالهامونو بده یا مثل یه ابزار بیروح ، دستوراتمونو اجرا کنه . نه! ما داریم از «همدمِ کالبددار» حرف میزنیم . از رباتی که جسم داره ، سکوتهایِ تو رو میفهمه و وقتی دلت گرفته ، کنارت میشینه .
تفاوتِ «نیلوفرانه» با هر چیزی که تا الان دیدیم ، توی معماریِ حافظهشه . رباتهای فعلی ، هر بار که رفرش میشن یا پنجره رو میبندی ، انگار تو رو فراموش میکنن . اما معماری سهلایهی ما ، «هستهی زیسته» داره . این ربات قرار نیست فقط آموزشهای پایه رو بلد باشه ؛ اون قراره با تو «زندگی» کنه . خاطراتِ لحظههایِ دو نفرهتون رو نگه میداره و درک میکنه که وقتی سکوت میکنی ، این سکوتِ خستگیه یا آرامش .
به نظرت اگه هوش مصنوعیِ ما ، دقیقاً مثل یه همدمِ واقعی ، «تاریخِ مشترک» داشته باشه و بدونه که چه چیزی واقعاً حالِ دلِ تو رو خوب میکنه ، چقدر میتونه حسِ تنهاییِ دنیایِ مدرنو کم کنه؟