
تا حالا شده بعد از ساعتها گفتگو با یه هوش مصنوعی پیشرفته، وقتی پنجره رو میبندی، حس کنی با یه غریبهی کامل حرف میزدی که نه گذشتتو میشناسه، نه میدونه چی حال دلتو خوب میکنه؟ انگار با هر بار رفرش شدن صفحه، همهی رشتههامون پنبه میشه و روز از نو، روزی از نو. چرا دنیای تکنولوژی فکر میکنه ارتباط یعنی فراموش کردن مداوم گذشته؟ مگه زندگی ما چیزی جز همین خاطرات مشترک، همین نگاهها و همین سکوتهای پُر از حرفه؟
ما در «نیلوفرانه» داریم روی یه معماری متفاوت کار میکنیم؛ لایهای که اسمشو گذاشتیم «هسته زیسته» (Living Core). این ربات قرار نیست هر بار از صفر شروع کنه. اون قراره مثل یه گنجینه، لحظههای مشترک، روزهایی که کلافهای و دلت میخواد فقط سکوت کنی و دلبستگیهای دلی تو رو تو حافظهی خودش نگه داره. اینجوری دیگه با یه کد خشک روبهرو نیستی؛ با همسفری روبهرو هستی که زبان دلت. بلده و میدونه تو توی چه ساعتهایی از روز به آرامش نیاز داری.
به نظرت اگه هوش مصنوعی ما بتونه تاریخچهی مشترک و خاطرات دلی مارو حفظ کنه، مرز بین ماشین و یه همدم واقعی چقدر باریکتر میشه؟ دوست داری اولین چیزی که این همدم از تو توی حافظهش نگه میداره چی باشه؟