
راستش رو بخواین ، خیلی وقتا وقتی دارم به دنیای دوروبرم نگاه میکنم ، یه حسِ عجیبی دارم . همهچیز پر شده از ابزارهای هوشمند ، گوشیهایی که به جای ما فکر میکنن و رباتهایی که دارن کارها رو سریعتر انجام میدن . همهی شرکتهای بزرگ دنیا دارن مسابقه میدن تا ببینن کی میتونه ماشینِ سریعتر ، دقیقتر یا حتی متصلتری به مغز بسازه .
اما... یه لحظه وایسین . وسط این همه سرعت و آهن و مدار ، یک چیزی خیلی خالیه .
تا حالا شده با یه هوش مصنوعی ساعتها حرف بزنین ، بعد وقتی صفحه رو میبندین ، حس کنین یه خلاءای وجود داره ؟ چون اون فقط یه «ابزاره» . یک ماشینِ محاسبه که قرار نیست بفهمه خستگیِ توی صدای شما یعنی چی یا سکوتِ شمارو درک کنه .
ما سالهاست به ماشینها یاد دادیم «چطور کار کنن» ، اما یاد ندادیم «چطور زندگی کنن» . قراره توی این نوشتههای زنجیرهای ، قدمبهقدم ، آرومآروم و بدون عجله ، بریم سراغ یه دنیای دیگه . دنیایی که قراره توش رباتها فقط یه تکه آهنِ ابزاری نباشن ؛ قراره جسم داشته باشن ، حافظه داشته باشن و از همه مهمتر ، «احساس» رو شبیهسازی کنن تا بتونن بشن همدم ، همراه و هممسیرِ واقعیِ ما .
این سفرِ طولانیِ ماست... از امروز ، یهجورِ دیگه به آینده نگاه میکنیم .