بود انسان ابتدا حیوانِ صِرف
در کفِ تکاملِ کور و شگرف
محضِ انفعال، محضِ انتخاب
غرق در غریزه، محبوسِ عذاب
تا که ناگه شعلهای در جان نشست
دانهٔ یک خواب مشترک در دل شکست
داستان برخاست، انسان جان گرفت
از حقیقت سایهای پنهان گرفت
پول و ملت، قانون و آیین و داد
همه افسانهست، اما جانِ ماست
انسان از این افسانهها معنا بساخت
بر فرازِ درس زیست او پر افراخت
اوج این پرواز، اما «ایثار» بود
مرگ در راهِ «دگر»، بازار بود
دگردوستی، گذشتن از شمار
فداکاری، گزینش اختیار
لیک «شهادت» جهشی دیگر است
کیمیای مرگ، تولد در بهشت
مرگ، نه پایان که آغاز حضور
جان، نه قربانی که سرمایهٔ نور
اینچنین انسان، مهندس گشت و رفت
بر فرازِ تکامل تاخت و تفت
---
لیک این شمشیر، تیغِ دو دَم است
داستان، هم زهر شد هم مرهم است
هر که با افسانهای پیمان ببست
در رهِ آن، جان شیرین را گسست
گاه حق، مانند کرب و بلا
میدهد بر مرگ، رنگِ کبریا
گاه پلاسکو، که در آتش شتافت
فداکاریِ مدنی، اجر یافت
گاه در ویتنام و در باتلاق
داستان دروغ شد، آمد فراق
سرباز آمریکا، قربانیِ پوچ
نه شهید و نه قهرمان، افروخته هیچ
گاه در ایران، پلیسِ خستهجان
در نبردی سخت با اهریمنان
میدهد جان در رهِ مواد و دود
قهرمان گمنام، در نبردی فرسود
---
و آن طرف تر، ظلمتِ وارونههاست
شهادتِ دروغ، در افسانههاست
آنکه در راهِ کارتل و باند رفت
در رهِ «برادری» ننگین بخفت
داستانی پلید، جانش ربود
او به جای نور، در آتش غنود
پس بلا آمد ز «داستان دروغ»
آن که گیرد از حقیقت، شمع و فروغ
---
عصرِ ما اما، عصر طاغوت است و درد
خدا ز عرصهٔ عمومی سرد سرد
بازار، افسانهٔ «سعادت» سرود
الگوریتم، داستان ما ربود
نفس، معبود مدرنیته گشت
انسان، قربانیِ خودپرستیهاش گشت
---
لیک در این موج طوفانیِ کور
سه مدعی آمدند از راه دور:
طالبان، با غیرتِ بیعقلیاش
غرق در تحجیر و در انزوای خویش
پایبندِ ظاهر دین، بیشکوه
روحِ دین را کشته در زندان کوه
واتیکان در قفس زرین اسیر
خوب، اما زندانیِ دنیای پیر
در دل طاغوت، ابزار بقاست
مهری از نور، ولی در دست ماست
---
وان ایران، آن میانهٔ راه
با فقاهت، با اجتهادِ گاه گاه
ساختاری از نقد درونی به پاست
فسد دارد، لیک راه اصلح رواست
او میان این سه، پیشاهنگ شد
دین و عقل و مصلحت را رنگ زد
---
پس بشر با داستانش زنده است
هم بلای او، همش فرخنده است
آنکه میمیرد برای یک «دروغ»
میشود هیزم برای شعلهٔ کور
وانکه میمیرد برای «حقّ» ناب
میشود خورشید و میماند در آفتاب
---
پس چه داستانی از این زیباتر است
کآدمی را تا خدا یکباره بَرْد؟
آن «شهادت در راه معبود» پاک
که زند بر جسمِ فانی، بوسه خاک
مرگ، آنجا زندگیبخش و رهاست
عاشق از معشوق خود گیرد جزا
داستانها جمله رفتنیستند و کم
این یکی جاوید ماند، محکم، أَتَم
پس در این بازارِ آشوب و فریب
جز «شهادت» نیست ما را هیچ زیب
داستانی کآن ز معشوق آیدت
نور گردد، بر فراز آیدت
---
و تمام.